Ο άνθρωπος που ενόχλησε το σύμπαν

“Αν τη ζωή μας κυκλώνει ο θάνατος, τη διανοητική μας υγεία γυροφέρνει η παραφροσύνη. Στην τρέλα, ο άνθρωπος νοιώθει πώς δεν έχει να επιστρέψει πουθενά. Δεν είναι πια. Ήταν.”

“Ο άνθρωπος που ενόχλησε το σύμπαν” του Σταύρου Ψυλλάκη είναι μια βραβευμένη ταινία-ντοκιμαντέρ με πρωταγωνιστές τους ασθενείς του Ψυχιατρείου Χανίων.

Με λίγα λόγια…
Η ταινία, μέσα από τον παράλληλο λόγο των δυο ομάδων, προσπαθεί να ακούσει το λόγο της τρέλας, κάτω από το χαώδες παραλήρημά της, κρούστα μιας βαθιάς θάλασσας. Προσπαθεί να δει τη δραματική σύγκρουση του ανθρώπου με την τρέλα, στη βαθύτατη απόγνωση και απόλυτη αμφιβολία για κάθε όψη του είναι που εμπεριέχει.

 

Ψυχιατρείο Χανίων: Μια ομάδα ασθενών φιλοξενεί τους δημιουργούς του ντοκιμαντέρ στην «Εκκλησία του Δήμου», το χώρο που καθημερινά συναλλάσσονται και συνομιλούν, εκεί που άλλος ζητάει κατοστάρικο κι άλλος ζητάει λόγο. Στο χώρο που καθημερινά διαχειρίζονται την ομορφιά τους και τη σχέση τους καλά.

Μια άλλη ομάδα, πρώην χρόνιων ασθενών, εκτός Ψυχιατρείου πλέον, βιώνει μια επίπονη διαδικασία κοινωνικής επανένταξης και αποτολμά, στο πλαίσιο διεθνών ανταλλαγών, ένα εβδομαδιαίο ταξίδι στη Δανία.

Robert O. Paxton - Η Ανατομία του Φασισμού

Aνατυπώθηκε και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος «Η Ανατομία του Φασισμού» του ιστορικού Robert O. Paxton, ο οποίος θεωρείται από τους σημαντικότερους εν ζωή ιστορικούς για την Ευρώπη την περίοδο του Μεσοπολέμου και του Β' Παγκόσμιου πολέμου, µε εξειδίκευση σε ζητήματα φασισμού.

Ο φασισμός αποτελεί μία πολυσήμαντη έννοια στην οποία εστιάζουν την προβληματική τους ένα πλήθος διανοητών. Ο φασισμός παραμένει η πηγή του κακού τόσο στον λαϊκό όσο και στον πολιτικό πολιτισμό. Προκαλεί ρίγη φόβου, πολιτικής, κοινωνικής και συναισθηματικής αναστάτωσης.

Ο Robert O. Paxton προσεγγίζει την έννοια του φασισμού μέσω ενός συνόλου γραπτών που προέρχονται από την πολιτική, την ιστορία, τη φιλοσοφία, την κοινωνιολογία και την ψυχολογία. Δίνει έμφαση στα βασικά στοιχεία που οδήγησαν στη γένεση και στην άνοδο του φασισμού:

• Ο φασισμός δεν μπορεί να γίνει κατανοητός μόνο μέσα από την ιδεολογία του. Πρέπει να εξεταστεί και στην πράξη.

• Η πρακτική του φασισμού απαιτεί τη συνεργασία και την υποστήριξη των πλέον ισχυρών και συντηρητικών στοιχείων της κάθε κοινωνίας.

• Επειδή ο φασισμός είναι συντηρητικός, απαιτεί κάτι περισσότερο από τη βία, τον τρόμο και τον εκφοβισμό. Δημιουργεί το κακό μέσα από την κάλυψη του καλού και του συμβατικού.

• Επομένως, το κακό του φασισμού δεν αποκαλύπτεται παρά μόνο όταν πλέον είναι αργά.

Η Ανατομία του Φασισμού χρησιμοποιεί πληροφοριακό υλικό από το μεγαλύτερο μέρος της ευρωπαϊκής και αμερικανικής ιστορίας. Οδηγεί τον αναγνώστη, ακόμα κι αν δεν είναι εξοικειωμένος με τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία, στην κατανόηση ενός ιδιόμορφου και πολύμορφου κατασκευάσματος που θέλει να αποκαλείται πολιτικό σύστημα.

Επίτιµος καθηγητής Κοινωνικών Επιστηµών στο τµήµα Ιστορίας του Πανεπιστηµίου Κολούµπια σήµερα, ο Ρόµπερτ Ο. Πάξτον γεννήθηκε το 1932 στο Λέξινγκτον της Βιρτζίνια. Θεωρείται από τους σημαντικότερους εν ζωή ιστορικούς για την Ευρώπη την περίοδο του Μεσοπολέμου και του Β' Παγκόσμιου πολέμου, µε εξειδίκευση σε ζητήματα φασισμού, καθώς και αυθεντία στην περίοδο της Γαλλίας επί Βισύ. Πρώτος υποστήριξε ότι η συνεργασία της γαλλικής κυβέρνησης του Βισύ µε τον Χίτλερ ήταν εκούσια και όχι αποτέλεσμα ναζιστικών πιέσεων όπως πιστευόταν αρχικά. Στο έργο του αποδεικνύει ότι στη μεσοπολεμική Ευρώπη Συντηρητικοί και Φιλελεύθεροι στήριξαν έμπρακτα τους φασίστες, μπροστά στον κίνδυνο του µπολσεβικισµού. Τον Απρίλιο του 2009 τιμήθηκε µε το γαλλικό βραβείο της Λεγεώνας της Τιμής. Είναι µέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.

ΙΝFO:
Eκδόσεις Κέδρος
Μετάφραση: Κατερίνα Χαλμούκου
Μελέτη, ISBN: 978-960-04-3162-9, σελ. 432, τιμή: 18,34 €, Ιανουάριος 2013
Τίτλος πρωτοτύπου: «The Anatomy of Fascism»

Αριστερό χιούμορ σε καρκινικό φόντο

Δεν του έφτανε το ότι πετάχτηκε όπως τόσοι και τόσοι Έλληνες νεολαίοι στην ανεργία, όταν αυτό συνέφερε την εταιρεία που εργαζόταν, χωρίς να του πληρώσουν την οφειλόμενη αποζημίωση για την απόλυση και αφού κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις κατέστρεψαν ό,τι ίχνος εργατικού δικαιώματος υπήρχε, για να μπορούν οι καπιταλιστές να καλύπτουν «νόμιμα» τη βαρβαρότητά τους· δεν του έφτανε το νεοναζιστικό καρκίνωμα που πλήττει τη ζωή μας εδώ και πάρα πολλά χρόνια με τις διάφορες νόμιμες και παράνομες, μα πάντοτε νοσηρές και αιματηρές εκφάνσεις του· ήρθε κι ο καρκίνος αυτοπροσώπως, αυτός ο φασίστας των ασθενειών, με τη μορφή του λεμφώματος non Hodgkin, για να τον πλήξει αρχικά στο θώρακα κι ύστερα ν’ απλωθεί για ν’ αποικίσει ναζιστικώ δικαιώματι το κεφάλι, τις κλείδες και το στέρνο του. Κι αυτά σε εποχή που οι συγκυβερνήσεις, μαζί με την καταστροφή των εργατικών δικαιωμάτων έχουν μετατρέψει  το Σύστημα Υγείας σε σύστημα Θανάτου.

Μιλώ για τον George Kant, τον πολυαγαπημένο μου αριστερό των χαμηλών τόνων, του σπάνιου χιούμορ και της ποιοτικής ροκ δημιουργίας (μπορείτε ν’ ακούσετε και να κατεβάσετε κομμάτια απ’ το δίσκο του «ΤUG – Άλλη μια μέρα τοξική», στο πόρταλ του http://www.georgekant.com), έχω μιλήσει εδώ και καιρό, σε παλαιότερη ανάρτηση, μεταφέροντας ένα μικρό απόσπασμα από κάποιο διάλογο που είχαμε σχετικά με το νεοναζιστικό καρκίνωμα και την «νομιμότητά» του. Κι είχα υπαινιχτεί τότε την πολύ δύσκολη φάση της υγείας του, χωρίς να αναφέρω τίποτε για τον καρκίνο που τον βασάνιζε και συνεχίζει να τον τυραννάει. 

Τώρα, όμως, που αποφάσισε ο ίδιος να δημοσιοποιήσει με μια σειρά κειμένων την προσωπική του οδύσσεια και τον  διαρκή αγώνα που δίνει με τον καρκίνο non Hodgkin, αποφάσισα κι εγώ να μεταφέρω δυο αποσπάσματα απ’ τις αφηγήσεις του, χαρακτηριστικά του ιδιαίτερου χιούμορ που διαθέτει και που δεν τον εγκατέλειψε όλο αυτό τον καιρό που υποφέρει και συνεχίζει να αγωνίζεται. Θα σας πω μόνο ότι αμέσως μετά την πρώτη επέμβαση στην Θωρακοχειρουργική του Σωτηρία,  το αριστερό του χέρι είχε πρηστεί σε τρομακτικό βαθμό, όπως είχε παραμορφωθεί κι ολόκληρη η άνω αριστερή του πλευρά· και στην κατάσταση αυτή μπήκε στην Αιματολογική του Σωτηρία:

«Μετά και τα πρηξίματα λοιπόν και αφού κατάφερα μέσα σε 10 μέρες να βγάλω τους σωλήνες και να λειτουργώ κανονικά χωρίς πόνους πλέον, με στείλανε άμεσα για νοσηλεία και χημειοθεραπείες στην αιματολογική κλινική του Σωτηρία. Μάλιστα για το χέρι με καλέσανε να είμαι δείγμα προς φοιτητές, και πήγα σε ένα αμφιθέατρο εκεί μέσα και με ρωτάγανε για να καταλάβουν και καλά τι είχα, και έβγαζα πουκάμισα, έλεγα ότι το χέρι είναι έτσι γιατί πάω γυμναστήριο αλλά γυμνάζω μόνο την αριστερή μου μεριά γιατί είμαι αριστερός και κάτι τέτοια. Ήταν δυο που γελάσανε πολύ πάντως. Οι άλλοι μάλλον θεωρήσανε ότι έχω σχιζοφρένεια και όχι Λέμφωμα.»

Κι ας παραθέσω άλλο ένα απόσπασμα από την τελευταία του ανάρτηση:

«Εισαγωγή, λοιπόν, για άλλον έναν ολόκληρο και παραπάνω μήνα στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Τελικά, με τόσο Λαϊκό, εγώ Κιάμο έπρεπε να ακούω και όχι pearl jam. Η rice είχε και ένα φάρμακο που λέγεται «πλατίνα». Κλασικά ρωτούσα ερωτήσεις σημαντικές τις νοσοκόμες για το αν θα ξυπνήσω με μαλλί πλατίνα ή αν το επόμενο μου cd θα γίνει πλατινένιο, αν την πλατίνα την έπαιρνε και ποτέ ο Μισέλ Πλατινί και αν έχει να κάνει με την πλάτη. Κάπου εκεί μου άρχισαν οι νοσηλεύτριες τα αναλγητικά πόνου τύπου tramal, μάλλον για να βγάζω τον σκασμό.»

Όπως συμβαίνει συνήθως με τα αποσπάσματα, έτσι και μ’ αυτά, αν τα διαβάσει κανείς εκτός του καρκινικού πλαισίου των συμφραζομένων, είναι πολύ εύκολο να παρερμηνεύσει  τον χαρακτήρα των δραματικών αφηγήσεων του Γιώργου. Γι’ αυτό, σαν συντροφική παραίνεση, διαβάστε οι ίδιοι ολόκληρα τα κείμενά του στο http://www.georgekant.com, κι όσοι μπορέσετε επικοινωνήστε μαζί του ή γράψτε κάποια σχόλια, για να του δώσετε κουράγιο. Και το αξίζει όσο δεν φαντάζεστε, και το χρειάζεται.

[Συντροφική παράκληση: Όλοι όσοι αναδημοσίευσαν και αναδημοσιεύουν κείμενά μου στα blogs και στα portals τους, αλλά και όλοι όσοι ευαρεστηθούν και διαθέτουν ανάλογα μέσα, παρακαλούνται να αναδημοσιεύσουν κι αυτό το κείμενο, καθώς και όσα απ’ τα κείμενα του George Kant κρίνουν οι ίδιοι δημοσιεύσιμα, ώστε να γίνει γνωστή η περίπτωσή του όσο το δυνατόν ευρύτερα. Με την πεποίθηση ότι δεν πρόκειται για μια «ατομική» περίπτωση, αλλά για «αντιπροσωπευτική» των καταστάσεων που ζουν  όσοι είχαν την ατυχία να αρρωστήσουν σοβαρά και να εμπλακούν αυτή την εποχή στο Κρατικό Σύστημα Θανάτου που, κατ’ ευφημισμόν, ονομάζεται «Σύστημα Υγείας».]

Ο Άπατρις της Πάτρας


Επίσης, η σχολή SAE της οποίας ο Γιώργος Κανταρτζόπουλος (όπως είναι το κανονικό όνομά του) ήταν απόφοιτος,  διοργανώνει μουσική εκδήλωση   με στόχο τη συγκέντρωση χρημάτων για τις θεραπείες του Γιώργου.

Την Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου,  στο Six Dogs (6-8 Aβραμιώτου, Μοναστηράκι),

Το εισιτήριο κοστίζει 5 ευρώ,
ενώ στον εξωτερικό χώρο του Six Dogs θα υπάρχει η δυνατότητα επιπλέον οικονομικής υποστήριξης για όποιον επιθυμεί.

Θα εμφανιστούν ζωντανά η SAE Student Band καθώς και τα ταλαντούχα πιτσιρίκια Music Virus από το Μουσικό Σχολείο Αλίμου.

Οι πόρτες ανοίγουν στις 21:00,
η συναυλία ξεκινάει στις 21:30
και τελειώνει στις 23:30.

Και μην ξεχνάτε πως η οικονομική βοήθεια είναι αυτό που έχει πραγματική σημασία αυτή τη στιγμή.

Ολόκληρη την ανακοίνωση της σχολής  SAE μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Steven Wilson - The Raven That Refused To Sing

Directed by Jess Cope and Simon Cartwright

Η αναρχία εναντίον της ανομικής κατάρρευσης

του Γιώργου Λιερού

Οι ελεύθεροι χώροι και η κοινωνική αλληλεγγύη εναντίον του αποκλεισμού και της κατάστασης εξαίρεσης· για την αναγέννηση μιας συμβιωτικής κοινωνίας.

Το κοινωνικό συμβόλαιο έχει ακυρωθεί. Όχι από τα κάτω ή από τους αντιεξουσιαστές και την άκρα αριστερά, αλλά με πρωτοβουλία της πολιτικής και επιχειρηματικής ολιγαρχίας της Αθήνας και των Βρυξελλών. Όλο και περισσότερο η κατάσταση “εξαίρεσης” αποτελεί τον κανόνα.

Κατάσταση εξαίρεσης, ανομία, πόλεμος όλων εναντίον όλων, “κοινωνικός κανιβαλισμός”: πρόκειται για λέξεις ή φράσεις που περιγράφουν το ίδιο φαινόμενο το οποίο δεν έχει σε τίποτα να κάνει με τη συμβιωτική κοινωνία, την κοινωνία χωρίς κράτος για την οποία παλεύουμε.

Η κοινωνία χωρίς κράτος δεν είναι μια κοινωνία σε θεσμική αποσύνθεση, το εντελώς αντίθετο. Η άμεση δημοκρατία, η συνεργατική και αλληλέγγυα οικονομία, συνάδουν με πλούσιους, πολυεπίπεδους και ισχυρούς κοινωνικούς δεσμούς, με έναν επανανοηματοδοτημένο κόσμο, με αξίες ηθικά δεσμευτικές, με σφριγηλούς και λειτουργικούς δεσμούς, με ελεύθερους και περήφανους ανθρώπους που σέβονται το λόγο τους και την τιμή τους, και δεν ανέχονται κανενός είδους εξευτελισμό. Αυτά τα χαρακτηριστικά, κατά την πιο ευτυχισμένη περίοδο του είδους μας σύμφωνα με τον Ρουσσώ, επέτρεψαν στις αρχαϊκές κοινωνίες να ανθίζουν για χιλιάδες χρόνια χωρίς να έχουν ανάγκη το κράτος. Η ηθική ήταν πάντα ανάμεσα στις προτεραιότητες των αναρχικών του 19^ου αιώνα. Για όποιον απλά θέλει να επιβάλλεται το δίκιο του ισχυρότερου, η παγκοσμιοποίηση και ο σύγχρονος καπιταλισμός είναι ο καλύτερος δυνατός κόσμος.

Η ίδια η εξουσία έχει αποφασίσει την ανομική κατάρρευση αλλά προσπαθεί να την φορτώσει στους αναρχικούς. Εκτός από τους πολύ συντηρητικούς νοικοκυραίους, επίσης και μερικοί αναρχικοί παίρνουν στα σοβαρά τα ψέματά της. Η δυναμική της ανάπτυξης του καπιταλισμού, ιδιαίτερα σε καιρούς κρίσης, δημιουργεί διαρκώς αλλά και προϋποθέτει ζώνες αποκλεισμού, εξαίρεσης, ανομίας. Αυτές οι ζώνες εξαίρεσης είναι το πεδίο μιας χωρίς κανόνες ταξικής πάλης· ο νόμος που αίρεται πρώτα απ’ όλα είναι τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, τα δικαιώματα του ανθρώπου, και προπάντων η νομική κατοχύρωση των κεκτημένων της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Από αυτή την άποψη, το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ζώνης ανομίας δεν είναι καθόλου τα Εξάρχεια, αλλά οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (ΕΟΖ) και οι φορολογικοί παράδεισοι.

Οι ζώνες ανομικής κατάρρευσης διανοίγονται από την καταστροφή ή την απαξίωση του κεφαλαίου, των υποδομών αλλά και των ανθρώπων και την υποβάθμιση ολόκληρων περιοχών, διεργασίες οι οποίες εντείνονται κατά την κρίση. Σ’ αυτές τις ζώνες συντελούνται διαδικασίες πρωταρχικής συσσώρευσης που είναι κρίσιμες για τη δρομολόγηση της εξόδου από την κρίση. Η κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους σήμερα στην Ευρώπη σχετίζεται με ένα γιγαντιαίο εγχείρημα πρωταρχικής συσσώρευσης, δηλαδή κατάλυσης θεσμών, νόμων ή εθίμων που θα εμπόδιζαν την χωρίς όρια εκμετάλλευση των αποκάτω και την αρπαγή της “ιδιοκτησίας” τους. Η πρωταρχική συσσώρευση δεν συντελέστηκε άπαξ δια παντός στην αυγή του καπιταλισμού· είναι μια παράλληλη και συμπληρωματική της επίσημης οικονομίας διαδικασία, η οποία αποκτά μια ιδιαίτερη σπουδαιότητα στον καιρό της κρίσης αλλά και στον σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, και η οποία εδώ και πέντε αιώνες πάντα συνδέθηκε με απίστευτης έκτασης ανθρωπιστικές καταστροφές (ο αποικισμός της Αμερικής, οι περιφράξεις, το κυνήγι των μαγισσών, η αυγή της βιομηχανικής επανάστασης, η κατάρρευση της ΕΣΣΔ, κ.τ.λ.). Και η καταστροφή, όταν αποσύρονται ή διαλύονται οι κρατικές δομές, μπορεί να είναι ανυπολόγιστη, ιδίως κατά τη μεταβιομηχανική εποχή, ακριβώς γιατί οι κοινοτικοί και κοινωνικοί δεσμοί και η αλληλεγγύη έχουν αντικατασταθεί από τέτοιες δομές.

Οι ελεύθεροι, οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και οι καταλήψεις βρίσκονται στις ζώνες εξαίρεσης, παρεμβαίνουν σε αυτές τις διαδικασίες, όχι για να φέρουν πίσω το κράτος όπως θα ήθελε η μεταρρυθμιστική αριστερά, αλλά για να ανασυγκροτήσουν τους κοινωνικούς δεσμούς, να ξαναϋφάνουν τον κοινωνικό ιστό, να αναστρέψουν τη θεσμική αποσύνθεση. Δεν βρίσκονται εκεί ούτε για να επιβάλουν τη βία του ισχυρότερου, ούτε για να αναπαράγουν τις καπιταλιστικές σχέσεις στην πιο βίαιη εκδοχή τους μέσω του οργανωμένου εγκλήματος και της μαύρης οικονομίας. Η αυτοοργάνωση των κατοίκων, ο πολλαπλασιασμός των δομών αλληλέγγυας και συνεργατικής οικονομίας, οι αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις, θα μπορούσαν –όπως ακριβώς έγινε στην Λατινική Αμερική– να μετατρέψουν περιθωριοποιημένες ή υποβαθμισμένες ζώνες σε “απελευθερωμένες” περιοχές.

Τέτοιες απελευθερωμένες περιοχές δεν έχουν καμιά σχέση με τον πόλεμο όλων εναντίον όλων. Όταν απαιτούμε να φύγει η αστυνομία από μια γειτονιά, ταυτόχρονα πρέπει να φροντίσουμε να δώσουμε καλύτερες συνθήκες ασφάλειας στον ηλικιωμένο ή σε μια ασυνόδευτη το βράδυ γυναίκα από εκείνες που προσφέρει η αστυνομία στις καλές γειτονιές. Πρέπει να αναμετρηθούμε με το ενδεχόμενο συμμορίες να εκτελούν την εγκληματική τους δραστηριότητα χρησιμοποιώντας ένα προσωπείο αναρχικού και απέναντί τους να είμαστε αμείλικτοι. Η εμπειρία του διεθνούς κινήματος είναι διαφωτιστική: μερικές από τις πιο δυναμικές σύγχρονες μαφίες έχουν την καταγωγή τους σε αριστερά κινήματα της δεκαετίας του 1970, τα οποία στη συνέχεια εγκληματοποιήθηκαν.

Αν και μερικοί αναρχικοί αυτοαποκαλούνται μηδενιστές, στην πραγματικότητα το ελευθεριακό κίνημα είναι ένα ανάχωμα εναντίον του μηδενισμού και της ανομικής κατάρρευσης. Πολλοί μεγάλοι κοινωνικοί και θρησκευτικοί αναμορφωτές είχαν κατηγορηθεί στον καιρό τους για “μηδενιστές” (άθεοι κ.τ.λ.). Πράγματι, γκρέμισαν τα είδωλα των παλιών θεών και πυρπόλησαν τους ναούς τους. Η καταστροφή σίγουρα είναι μια στιγμή της δημιουργίας. Ο Νίτσε καταλάβαινε πολύ καλά αυτή την αντίφαση όταν αποκαλούσε τον εαυτό του τον πρώτο τέλειο μηδενιστή της Ευρώπης, διακρίνοντας έναν μηδενισμό της αδυναμίας ή της παρακμής και έναν μηδενισμό της δύναμης ή μιας νέας αρχής. Έλεγε: “Για τα σημεία της αρχής και της παρακμής έχω την λεπτότερη οσμή απ’ ό,τι είχε ποτέ άνθρωπος, σε κάτι τέτοιο είμαι ο δάσκαλος par excellence – γνωρίζω και τα δυο, είμαι και τα δυο. ”

Δεν πρέπει, ωστόσο, να ξεχνάμε την κύρια πλευρά που είναι η δημιουργία, η νέα αρχή, και να αφήνουμε έτσι να μας μπερδεύουν με τους εχθρούς μας. Με την επανάσταση ξαναγεννιούνται οι κοινωνίες των ανθρώπων. Η δράση του επαναστάτη είναι Πράξη, γένεση του εντελώς καινούριου, του πρωτότυπου, του μοναδικού, αυτού που δεν προβλέπεται από τις αιτίες του· φιλοδοξία του είναι η νέα αρχή.

Οι αναρχικοί είναι ανάχωμα στο μηδενισμό γιατί είναι από τους λίγους που έχουν απομείνει στην ελληνική κοινωνία οι οποίοι είναι διατεθειμένοι να ματώσουν για τις ιδέες τους. Ανάμεσά τους ακόμη μπορεί κανείς να βρει και να θαυμάσει (και ας το προσέξουν αυτό οι πατριώτες) ό,τι ο Τ. Σιμώτας ονόμαζε “ωραία και γενναία συμπεριφορά”.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΔΡΑΣΗ