FAHRENHEIT 9/11

Μόνο για να φτάσει στις αμερικάνικες αίθουσες η ταινία χρειάστηκε να περάσει από χιλιάδες κύματα:
η απόσυρση μιας εταιρείας παραγωγής ύστερα από -όπως φημολογείται- τηλεφώνημα μέσα από τον Λευκό Οίκο, η άρνηση της Disney να διανείμει την ταινία, η αγορά της από τη Miramax, ο χρυσός φοίνικας στο φεστιβάλ των Καννών το 2004 είναι μερικοί σταθμοί στην πολύπαθη πορεία του εισπρακτικά πιο επιτυχημένου ντοκιμαντέρ στην ιστορία του κινηματογράφου.

Ο Moore επικαλούμενος ντοκουμέντα και αποδείξεις σκιαγραφεί ένα διόλου φιλικό πορτρέτο για τον πρώην πλανητάρχη, παρουσιάζοντας τις διασυνδέσεις του με διάφορες εταιρείες και ύποπτους μετόχους.

Παρουσιάζεται επίσης η ιστορία των παιδιών που πάνε και σκοτώνονται στο Ιράκ για έναν κατασκευασμένο πόλεμο και τον θρήνο των οικογενειών τους, τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης και την προπαγάνδα που επικρατεί στο σύγχρονο κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Όσκαρ Γουάιλντ - Στο δάσος

Εικονογράφηση: Γιώργος Χαλκιάς

-In the Forest- Oscar Wilde

Out of the mid-wood's twilight
Into the meadow's dawn,
Ivory limbed and brown-eyed,
Flashes my Faun!

He skips through the copses singing,
And his shadow dances along,
And I know not which I should follow,
Shadow or song!

O Hunter, snare me his shadow!
O Nightingale, catch me his strain!
Else moonstruck with music and madness
I track him in vain!

 

Τέσσερα ανένταχτα ποίηματα του Νίκου Καββαδία

Τέσσερα ανένταχτα ποίηματα του Νίκου Καββαδία. Τὰ παρακάτω ποιήματα δεν εντάχθηκαν σε κάποια ποιητική συλλογή του αλλά δημοσιεύθηκαν σε διάφορα έντυπα.

(Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 11 Ιανουαρίου 1910 στο Νίκολσκι Ουσουρίσκι, μια επαρχιακή πόλη της περιοχής του Χαρμπίν στη Μαντζουρία, από γονείς Κεφαλονίτες, το Χαρίλαο Καββαδία και τη Δωροθέα Αγγελάτου.)

Ἀθήνα 1943

Οἱ δρόμοι κόκκινες γιομάτοι ἐπιγραφὲς
τρανὰ τὴν ὥρα διαλαλοῦν τὴν ὁρισμένη.
Ἀγέρας πνέει βορεινὸς ἀπ᾿ τὶς κορφὲς
κι ἀργοσαλεύουνε στὰ πάρκα οἱ κρεμασμένοι.

Μὲς στὴν Ἀθήνα ὅλα τὰ πρόσωπα βουβὰ
καὶ περπατᾶν ἀργὰ στοὺς δρόμους «ἐν κινδύνῳ»
ὡς τὶς ἑφτὰ ποὺ θ᾿ ἀκουστεῖ «Σιστὰς Μοσκβὰ»
καὶ στὶς ὀχτὼ (βαλ᾿ τὸ σιγὰ) «Ἐδῶ Λονδίνο».

Φύσα ταχιὰ σπιλιάδα, φύσα βορεινή.
Γραῖγο μου κατρακύλα ἀπ᾿ τὴν Κριμαία.
Κατὰ τετράδας πᾶν στὸ δρόμο οἱ γερμανοὶ
κάτου ἀπὸ μαύρη, κακορίζικη σημαία.

Μήνα τὸ μήνα καὶ πληθαίνουν οἱ πιστοί,
ὥρα τὴν ὥρα καὶ φουντώνει τὸ μελίσι
ὡς τὴ στιγμὴ ποὺ μὲς στοὺς δρόμους θ᾿ ἀκουστεῖ
ἡ μουσικὴ ποὺ κάθε στόμα θὰ λαλήσει.

* Δημοσιεύτηκε στὸ παράνομο περιοδικὸ «Πρωτοπόροι», τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1943 μὲ τὸ ψευδώνυμο Ἀ. Ταπεινός.

Ἀντίσταση

Στὸ παιδικό μας βλέμμα πνίγονται οἱ στεριές.
Πρώτη σου ἀγάπη τὰ λιμάνια σβυοῦν καὶ ἐκεῖνα.
Θάλασσα τρώει τὸ βράχο ἀπ᾿ ὅλες τὶς μεριές.
Μάτια λοξὰ καὶ τ᾿ ἀγαπᾶς: Κόκκινη Κίνα.

Γιομάτα πᾶν τὰ ἰταλικὰ στὴν Ἐρυθρά.
Πουλιὰ σὲ ἀντικατοπτρισμὸ -Μαύρη Μανία.
Δόρατα μέσα στὴ νυχτιὰ παίζουν νωθρά.
Λάμπει ἀρραβώνα στὸ δεξί σου: Ἀβησσυνία.

Σὲ κρεμεζί, Νύφη λεβέντρα Ἰβηρική.
Ἀνάβουνε τοῦ Barriochino τὰ φανάρια.
Σπανιόλοι μου θαλασσοβάτες καὶ Γραικοί.
Γκρέκο καὶ Λόρκα -Ἱσπανία καὶ Πασιονάρια.

Κύμα θανάτου ξαπολιοῦνται οἱ Γερμανοί.
Τ᾿ ἄρματα ζώνεσαι μ᾿ ἀρχαία κραυγὴ πολέμου.
Κυνήγι παίζουνε μαχαίρι καὶ σκοινί,
Οἱ κρεμασμένοι στὰ δέντρα, μπαίγνιο τοῦ ἀνέμου.

Κι ἀπὲ Δεκέμβρη, στὴν Ἀθήνα καὶ Φωτιά.
Τοῦτο τῆς Γῆς τὸ θαλασσόδαρτο ἀγκωνάρι,
Λικνίζει κάτου ἀπὸ τὸ Δρῦ καὶ τὴν Ἰτιὰ
τὸ Διάκο, τὸν Κολοκοτρώνη καὶ τὸν Ἄρη.

* Δημοσιεύτηκε στὰ «Ἐλεύθερα Γράμματα» στὶς 10 Αὐγούστου 1945 στὸ φύλλο ὑπ᾿ ἀριθμὸν 14.

Στὸν τάφο τοῦ Ἐπονίτη

Ἐπέταξα τὴ σάκα μου καὶ τρέχω μὲ τουφέκια
Μικρούλης φαίνομαι Ἀδερφέ, τὸ μάτι δὲν μὲ πιάνει.
Στὴ μάχη ὅμως κουβάλησα χιλιάδες τὰ φουσέκια
κι ἀκόμα μ᾿ εἶδαν Γερμανοὺς νὰ στρώνω στὸ ρουμάνι.
Στὴ γειτονιὰ μὲ ξέχασε τὸ τόπι, τὸ ξυλίκι.
Καὶ μοναχὰ ποὺ πέρναγα μὲ τὸ χωνὶ στὸ στόμα.
Παιδί! Μὰ μὲ λογάριασαν οἱ λυσσασμένοι λύκοι.
Τεράστιο τὸ κουράγιο μου. Καὶ ποῦ νὰ δεῖς ἀκόμα.
Μία μέρα μᾶς μπλοκάρανε. Δυὸ ἐμεῖς καὶ αὐτοὶ σαράντα.
Σφαίρα τὴ βρῆκε τὴν καρδιὰ πού ῾μοιαζε μὲ γρανίτη.
Σὲ μία γωνιὰ μὲ θάψανε χωρὶς ἀνθούς, μὰ πάντα
Σὰ ρόδο θὰ μοσκοβολάει ὁ τάφος τοῦ Ἐπονίτη.

* Δημοσιεύτηκε στὸ περιοδικὸ «Νέα Γενιά» χρόνος 3ος, ἀρ. φύλλου 51, 15 Ἰουνίου 1945. Τὸ ποίημα βρέθηκε καθ᾿ ὑπόδειξη τοῦ Γιώργου Ζεβελάκη.

Σπουδαστές

Σᾶς εἶδα κάτου ἀπὸ τὴν πύρινη βροχὴ
μὲ τὰ πλακὰτ καὶ τὰ σκουτιὰ τὰ ματωμένα
ἐσᾶς ποὺ κάματε τὴ δύσκολην ἀρχὴ
κεῖνα τὰ χρόνια τὰ βαριὰ τὰ κολασμένα.

Σήμερα βλέπω τὰ δικά σας τὰ παιδιὰ
σμάρι πηχτὸ μὲς στοῦ πελάγου τὴ (σπι)λιάδα.
Πάντα κατάντικρα στὴν κάθε ἀναποδιὰ
καὶ σ᾿ ὅσους πᾶνε νὰ σταυρώσουν τὴν Ἑλλάδα.

* Ἀφιερωμένο στοὺς Μάκη Ρηγᾶτο καὶ Γιάννη Καούνη,μέλη τῆς Δημοκρατικῆς Νεολαίας Λαμπράκη.

** Δημοσιεύτηκε στὴν «Πανσπουδαστικὴ» λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ πραξικόπημα τοῦ 1967.

ΠΗΓΗ: 24grammata

Γιατί οφείλουμε να σταθούμε δίπλα στον Σπύρο Στρατούλη;

του Νίκου Μαρκετάκη

Ο Σ. Στρατούλης είναι 41 ετών και έχει ήδη εκτίσει στις φυλακές 22 ολόκληρα χρόνια πληρώνοντας το τίμημα που του αναλογούσε για τις πρότερες εγκληματικές πράξεις του. Πρόκειται για μια ιδιάζουσα περίπτωση, καθώς όλοι γνωρίζουμε πως ακόμα και η ποινή των ισοβίων δεσμών ισούται με 20 χρόνια κάθειρξη. Ο Στρατούλης όμως έχει πολλά χρόνια ακόμα να εκτίσει καθώς πλέον πληρώνει και την στράτευσή του στους αγώνες υπέρ των δικαιωμάτων των φυλακισμένων.

Ο Στρατούλης συνιστά μια ιδιάζουσα περίπτωση ανθρώπου και για άλλους, πιο σοβαρούς και κρίσιμους για εμάς λόγους. Είναι ένας άνθρωπος που προέρχεται ταξικά από τον απόπατο της ελληνικής κοινωνίας, που στο παιχνίδι της ζωής έπρεπε να παίξει με σημαδεμένα χαρτιά, για να χάσει όπως ήταν το πλέον αναμενόμενο, και να καταλήξει γρήγορα στη χαβούζα του ελληνικού “σωφρονιστικού” συστήματος. Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε περαιτέρω για το τι σημαίνει αυτό για κάποιον που δεν έχει καβάτζα καμιά, κανένα οικογενειακό ή φιλικό υπόβαθρο που να δύναται να τον ξεμπλέξει από τα δίχτυα του παραδικαστικού, παρα-αστυνομικού, και παρακρατικού εν τέλει “σωφρονιστικού” κυκλώματος.

Το ιδιάζον εδώ είναι ότι παρά όλα αυτά, κάποτε πριν χρόνια, ο Στρατούλης βρήκε το κουράγιο και το σθένος να ακούσει με καλή προαίρεση μια ρητορεία αλληλεγγύης υπέρ των φυλακισμένων σαν κι αυτόν, που προερχόταν από έναν τόσο διαφορετικό, μακρινό και ίσως ακόμα και εχθρικό κόσμο - σε σχέση με τον δικό του, αυτόν της αφθονίας, των ευκαιριών, της ελευθερίας. Το ιδιάζον είναι ότι προσπάθησε και βρήκε ένα μέρος στο μυαλό και την ψυχή του για να επεξεργαστεί απροκατάληπτα το νόημα των κινήσεων αλληλεγγύης αναρχικών και αντιεξουσιαστών προς τους κρατούμενους των φυλακών. Το νόημα δηλαδη που έχει η κίνηση κάποιου/ας που φαινομενικά (και συγκριτικά βεβαίως) έχει τα πάντα, να συμπαρίσταται σε κάποιους που πραγματικά δεν έχουν τίποτα.

Από κει κι έπειτα ο άνθρωπος αυτός έγινε ο Στρατούλης των αγώνων υπέρ των ανύπαρκτων δικαιωμάτων στις φυλακές, της ανιδιοτελούς προσφοράς, της αλληλεγγύης. Εισέπραξε αλληλεγγύη και τώρα την μαθαίνει και στους συγκρατούμενούς του, μέσα από αγώνες στην μαύρη τρύπα της Ελληνικής Δημοκρατίας, τα “σωφρονιστικά καταστήματα”.

Ο Στρατούλης δεν δηλώνει “αναρχικός”. Όχι ως τακτική τώρα με την απεργία πείνας - αλλά από ταπεινοφροσύνη δεν δήλωνε ποτέ τέτοιας φόρτισης ιδιότητα. Παρόλο που φρόντισε μεθοδικά εδώ και αρκετά χρόνια, από την πρώτη του επαφή με το κίνημα, να “συγκροτήσει” από την αρχή τον εαυτό του διαβάζοντας και ρουφώντας πολιτική θεωρία, παρόλο που πλέον είναι πολύ πιο συγκροτημένος πολιτικά από πολλά άτομα του “χώρου” εντός και εκτός φυλακών, ο ίδιος δεν επεθύμησε να αυτοαποκαλεστεί έτσι.

Ίσως σε αυτό να έχει παίξει ρόλο και το ότι γνωρίζει πλέον πολύ καλά ότι το ήθος και ο σεβασμός σε έννοιες που μας ξεπερνούν, δεν περισσεύει και πολύ ανάμεσα σε πολλούς και πολλές που δηλώνουν φανατικά “αναρχικοί/ές”. Και ο Στρατούλης δεν έχει πια λόγο να βάζει νερό στο κρασί του. Δεν τό 'παιξε “σύντροφος” κανενός, μόνο και μόνο επειδή εκείνος βρέθηκε στην ίδια φυλακή με τον ίδιον. Ο Στρατούλης γνωρίζει στο πετσί του τί εστί ταξική διαστρωμάτωση, και μυρίζεται τα κίνητρα εκείνων που εσχάτως την θολώνουν, την απαξιώνουν και καμώνονται πως την καταρρίπτουν. Δεν έπαιξε το παιχνιδάκι της δήθεν όσμωσης “ποινικών” και “πολιτικών”, που τα φράγκα (των γονιών) των τελευταίων την εξαγόρασαν για να καμωθούν τους επαναστάτες. Αλλά ούτε διανοήθηκε να μπει στο κάδρο των “αναρχικών κρατουμένων” που παραλληρούν ως ημιμαθείς και πονηροί υπέρ μιας ψευδοαναρχίας που μισεί όλον τον κόσμο. Ο Στρατούλης είναι αυτό που λέει ότι είναι: υπέρμαχος των δικαιωμάτων των συγκρατούμενών του.

Και είναι μπροστάρης σε αυτόν τον αγώνα. Έχει αφιερώσει όση ενέργεια και ικμάδα του απέμεινε μετά από 22 χρόνια ασυλοποίησης στα μπουντρούμια της Ελληνικής Δημοκρατίας στον αγώνα αυτό. Και για αυτό ακριβώς το λόγο το κράτος τον ξεσκίζει με νέα κατασκευασμένα κατηγορητήρια, εμπλέκοντας τον σε υποθέσεις που αφορούν άλλου φυράματος “αναρχικούς”, με τους οποίους πασχίζει να μην συγχέεται. Ο Στρατούλης αποδείκτηκε πολύ επικίνδυνος αντίπαλος για το κράτος, το οποίο δεν απαιτεί τίποτα λιγότερο από σιγή νεκροταφείου στα λεπροκομεία που αποκαλεί φυλακές. Για αυτό του στερεί μετά από 22 χρόνια καθείρξεων όλες τις άδειες που δικαιούταν, οι οποίες στην ουσία είναι απολύτως κρίσιμες για την ψυχική του υγεία και ισορροπία μέσα στη φυλακή.

Ο Σπύρος Στρατούλης είναι τώρα στην 55η μέρα απεργίας πείνας και η ζωή του είναι ήδη σε θανάσιμο κίνδυνο, ενώ η υγεία του έχει ήδη υποστεί ανεπανόρθωτες βλάβες. Το αίτημά του είναι τόσο “μικρό”, κι όμως τον αφήνουν να πεθάνει. Να αποσυρθούν οι κατηγορίες που τον εμπλέκουν – αν και φυλακισμένο – σε υποθέσεις δήθεν μηδενιστικής ένοπλης σαχλαμάρας, με την οποία είναι σε σαφή και αδιαπραγμάτευτη ιδεολογική διάσταση. Και να του δώσουν πίσω τις ελάχιστες άδειες που δικαιούται. Αυτό είναι όλο. Δεν πρέπει να πεθάνει για αυτό. Θα είναι μια ντροπιαστική και συντριπτική ήττα για όλους και όλες μας.

Τα ονόματα ενός αναρχοκομμουνιστή

του risinggalaxy

Κινείσαι στο χώρο του κοινωνικού αναρχισμού. Δηλαδή αναρχοκομμουνιστής ή αναρχοσυνδικαλιστής. Αυτό πρακτικά σημαίνει:

1. Oι εξεγερσιακοί σε λένε "αναρχοπατεροθεωρητικό"
2. Οι μηδενιστές σε λένε "Κνίτη"
3. Το ΚΚΕ σε λέει "πράκτορα" ή "παραπλανημένο"
4. Οι ακροδεξιοί σε λένε "Συριζαίο"
5. Οι Συριζαίοι σε λένε "τα σύγχρονα κινήματα" ή "αλληλεγγύη για όλους με αξιοπρέπεια και αυτοοργάνωση"
6. Τα ξένα μέσα σε λένε "ακτιβιστή"
7. Η άκρα αριστερά σε λέει "αντιφασίστα" ή "ειδικό της βίας" ανάλογα ποιος τις έχει φάει.
8. Τα ΜΜΕ αντι να σε πουν οτιδήποτε βάζουν απειλητική η αγωνιώδη μουσική με σκηνές από περιπολικά.
9. Οι φιλελέδες σε λένε "κρυπτοφασίστα".
10. Οι φασίστες "ανθέλληνα".
11. Οι μπάτσοι σε λένε πρεζάκι.
12. Τα πρεζάκια σε λένε μπάτσο.

Ε δε μπορεί, κάτι κάνουμε σωστά.

Υ.Γ.: Ξέχασα να αναφέρω ότι μιλάμε 5 γλώσσες, μικροδείχνουμε και είμαστε μετριόφρονες πάνω απ'όλα.