Τρίτη 8 Ιανουαρίου 2013

Ανακοίνωση της Τυπογραφικής Κολεκτίβας Rotta


Η Τυπογραφική Κολεκτίβα Rotta στεγάζεται και λειτουργεί στη Βίλα Αμαλίας από το 2006, όταν και συγκροτήθηκε. Η ανάγκη της αντιπληροφόρησης (σε αντίθεση με την πληροφόρηση που προσφέρουν τα αστικά ΜΜΕ), της αυτονομίας και της αυτοοργάνωσης (σε αντίθεση με τις εμπορικές σχέσεις τυπογράφου-πελάτη) είναι η βάση για την ύπαρξη αυτού του αυτοδιευθυνόμενου τυπογραφείου.

Πέρα των τεχνικών και χωροταξικών ευκολιών, η Villa επιλέχτηκε από την αρχή ως χώρος στέγασης της κολεκτίβας για το οτι είναι κατάληψη. Είναι ένας χώρος ελεύθερης πολιτιστικής έκφρασης και πολιτικής δράσης που λειτουργεί αντιιεραρχικά, αυτοοργανωμένα και μακριά από εμπορευματικές και μηντιακές αντιλήψεις. Υπήρξε λοιπόν μια αμφίδρομη διαδικασία αφού και θέλαμε να είμαστε σύμφωνοι με τις αρχές της κατάληψης αλλά και αυτές βρίσκονταν ήδη μέσα στα κεφάλια μας.

Το πρωινό της 20ης Δεκεμβρίου 2012 μετά από επιχείρηση της αστυνομίας με πρόσχημα τον έλεγχο για ναρκωτικές ουσίες και βόμβες μολότοφ, συνελήφθησαν οι σύντροφοι που βρέθηκαν στο σπίτι και το κτίριο πέρασε σε καθεστώς προσωρινής ομηρίας. Για μας είναι σημαντικό οτι οι καταλήψεις και τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, παρά τη σημασία της υλικής τους υπόστασης, ζωντανεύουν, εξελίσσονται και προχωράνε από τους ανθρώπους που τα απαρτίζουν και τις σχέσεις ισοτιμίας και αλληλεγγύης που αναπτύσσονται μεταξύ τους. Δεν είναι τα μηχανήματα και τα κτίρια αυτά που κάνουν τη Rotta και τη Villa αυτό που είναι. Οι ιδέες και οι συνειδήσεις παραμένουν ασύλληπτες. Κόντρα σε οποιαδήποτε προσπάθεια καταστολής των κινηματικών χώρων και υποδομών, συνεχίζουμε να τυπώνουμε και να εκφράζουμε έμπρακτα και έντυπα την αλληλεγγύη μας στη Villa Amalias. Τη φιλοξενία-συνύπαρξη στα πλαίσια της αυτοοργάνωσης την εκτιμάμε, την τιμάμε και την ανταποδίδουμε.

Είμαστε όλοι Βίλα Αμαλίας και η Βίλα Αμαλίας είμαστε όλοι εμείς.

Το μελάνι μας είναι εκρηκτικό και οι ιδέες μας εύφλεκτες.

Τυπογραφική Κολεκτίβα Rotta

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2012

Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου 2012

The Wake Up Call: το πολιτικό γκράφιτι στον καιρό της κρίσης




Το «The Wake Up Call» είναι ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους για το πολιτικό γκράφιτι στην Αθήνα της κρίσης.

Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί τέσσερις street artists στην προσπάθειά τους να αφήσουν το πολιτικό στίγμα τους στο αστικό τοπίο της Αθήνας. Πολιτική, σάτιρα και χρώματα αναμειγνύονται για να γεννήσουν μια υπαίθρια έκφραση μακριά από την κυρίαρχη ιδεολογία. Μέσα από τη δράση των τεσσάρων καλλιτεχνών, το «The Wake Up Call» επιχειρεί να αποτυπώσει την προσπάθεια πολιτικής αφύπνισης στην Ελλάδα της κρίσης, με έργα τέχνης του δρόμου που περιμένουν τη φθορά του χρόνου.

Ο MaPet το πρωί είναι οδοντίατρος. Στον ελεύθερό του χρόνο κόβει στένσιλ με τον οδοντιατρικό τροχό του και τις νύχτες κάνει αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «προπαγάνδα στο δρόμο». Ο Absent στήνει ένα πρόχειρο τυπογραφείο και σμιλεύει πολιτική σάτιρα πάνω σε ένα χαρακτικό που υπηρετεί τη δική του αντιπληροφόρηση. Από την εποχή του «No Niquita» μέχρι το «Hello Χ-ίτη» οι αφίσες του, τυπωμένες σε λαδόκολλα, δεν έχουν περάσει απαρατήρητες. Ο Pol, άλλος ένας «στενσιλάς», απεχθάνεται τον καθωσπρεπισμό της μεγαλοαστικής τάξης και λέει με ειρωνεία «Καθαροί τοίχοι, βρώμικες συνειδήσεις». Ασκεί κριτική στον ρόλο των κυρίαρχων ΜΜΕ και καλεί την κοινωνία σε εξέγερση με ένα μεγάλο έργο στον πεζόδρομου της Ερμού. Τέλος, ο Bleeps, ίσως ο πιο γνώριμος από όλους, σχεδιάζει μπροστά στο φακό του ντοκιμαντέρ το τελευταίο του έργο, μια αλληγορία για «Το Τίμημα» που καλείται να πληρώσει ο λαός λόγω της οικονομικής κρίσης.

Την τελευταία δεκαετία η Αθήνα έχει αναδειχθεί σε μια από τις σημαντικότερες πρωτεύουσες της street art, της τέχνης του δρόμου. Γκράφιτι έχουν γεμίσει ολόκληρες γειτονιές του κέντρου όπως τα Εξάρχεια, ο Κεραμεικός και το Γκάζι. Ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια, με την εμφάνιση της οικονομικής κρίσης, το πολιτικό γκράφιτι έχει βρει εύφορο έδαφος απέναντι στη μονόπλευρη πληροφόρηση και την έλλειψη κριτικής στάσης στα τεκταινόμενα από την πλειονότητα των κυρίαρχων ΜΜΕ. Παράλληλα, η άνοδος της ακροδεξιάς στην ελληνική πολιτική σκηνή αποτέλεσε το έναυσμα για ακόμη περισσότερη κριτική στο πιο ελεύθερο κομμάτι της ελληνικής πρωτεύουσας, τους δρόμους της.

Το «The Wake Up Call» είναι μια καταγραφή του καλλιτεχνικού πολιτικού ακτιβισμού στα χρόνια της κρίσης, ενα «κοινωνικό ημερολόγιο σε δημόσια έκθεση», όπως το αποκαλεί ο Bleeps, εφήμερα αναρτημένο στους τοίχους της Αθήνας.


ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Έρευνα - Σενάριο  :   Κώστας Καλλέργης
Φωτογραφία  :   Κώστας Καλλέργης
  Δημήτρης Πεταλάς
Μοντάζ  :   Κώστας Χριστακόπουλος
Μουσική  :   Κλεάνθης Κωνσταντινίδης
  Γιώργος Τσέτικας
Σχεδιασμός ιστοσελίδας  :   Μανώλης Κανδανολέων


Οι καλλιτέχνες


Absent


Bleeps


Mapet


Paul


absent signature image

bleeps signature image

mapet signature image
 paul signature image



ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΊΕΣ:  thewakeupcall.gr

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

O Ross Daly ακυρώνει τη συμμετοχή του στο Φεστιβάλ Ούτι της Ιερουσαλήμ



Μετά την περυσινή ακύρωση της συμμετοχής της Μάρθας Φριντζήλα στο Φεστιβάλ Ούτι της Ιερουσαλήμ, φέτος και ο Ross Daly μαζί με τους μουσικούς του ακύρωσαν τη συμμετοχή τους.
Παραθέτουμε μια μετάφραση του σκεπτικού του ίδιου του Ross Daly για αυτήν την απόφασή του:


Ματαίωση της συναυλίας στο Φεστιβάλ Ούτι

Παρασκευή, 16 Νοέμβρη 2012 16:09

Κατόπιν μεγάλης περίσκεψης, οι συνάδελφοί μου (Γιώργος Ξυλούρης, Γιώργος Μανωλιάκης, Κέλλυ Θωμά) κι εγώ αποφασίσαμε να ματαιώσουμε τη συναυλία μας στο Φεστιβάλ Ούτι της Ιερουσαλήμ που ήταν προγραμματισμένη για τις 17 Νοεμβρίου 2012. Για μας η μουσική, απλά δεν έχει καμία θέση μέσα σε μια, ουσιαστικά, πολεμική ζώνη και ως μουσικοί που αγαπάμε την ειρήνη σίγουρα δεν ανήκουμε εκεί. Πέρα από οτιδήποτε άλλο, κι εμείς έχουμε οικογένειες τις οποίες δεν έχουμε το δικαίωμα να υποβάλουμε στην αγωνία και την ανησυχία που αναγκαστικά προκαλούνται από τέτοιες καταστάσεις.
Πέρα απ’ αυτό το πολύ απλό δεδομένο υπάρχουν κι άλλοι προβληματισμοί. Εγώ προσωπικά παρά τη σφοδρή αντίθεσή μου στις πολιτικές της ισραηλινής κυβέρνησης αναφορικά με τη συνεχιζόμενη κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών και την καθυπόταξη και καταπίεση του παλαιστινιακού λαού, έχω επισκεφθεί πολλές φορές το Ισραήλ τα τελευταία 19 χρόνια, κυρίως στο πλαίσιο προγραμμάτων σχετικών με τη μουσική εκπαίδευση. Κατά τη διάρκεια των επισκέψεων αυτών έχω κάνει πολλούς καλούς φίλους εκεί και είχα την ευκαιρία να καταλάβω ότι το Ισραήλ δεν είναι σε καμία περίπτωση μια μονολιθική κοινωνία όλα τα μέλη της οποίας συμφωνούν σε όλα τα ζητήματα. Τον περισσότερο καιρό μου στο Ισραήλ τον πέρασα κάνοντας παρέα με νέους φιλόδοξους μουσικούς που μελετούν ένθερμα τις μουσικές παραδόσεις του αραβικού κόσμου, της Τουρκίας, του Ιράν, της Ελλάδας, του Αζερμπαϊτζάν, καθώς και άλλους ανατολικούς τρόπους και παραδόσεις. Πάντοτε πίστευα ότι η μελέτη αυτών των μουσικών παραδόσεων αναπόφευκτα συνοδεύεται από το αντίστοιχο ένθερμο ενδιαφέρον για την βαθύτερη κατανόηση των λαών που τις δημιούργησαν και άρα ότι οι νεαροί ισραηλινοί σπουδαστές θα εργαστούν και προς αυτή την κατεύθυνση. Για το λόγο αυτό ήμουν πάντα πρόθυμος να ταξιδέψω στο Ισραήλ προκειμένου να μοιραστώ τις όποιες γνώσεις μου μ’ αυτούς τους σπουδαστές με τη βαθιά πεποίθηση ότι με τον τρόπο αυτό θα συνέβαλα έστω και λίγο στην προώθηση της κατανόησης και την εγκαθίδρυση πιο ειρηνικών σχέσεων μεταξύ διαφορετικών λαών.

Ωστόσο υπάρχει ένα όριο στο τι μπορεί να κάνει ένας καλών προθέσεων συνηθισμένος άνθρωπος όπως εγώ και απλώς μοιάζει παράλογο μέσα σε μια πολεμική κατάσταση που οι άνθρωποι υποφέρουν και πεθαίνουν να παίζει κανείς αμέριμνα την εορταστική μουσική ενός κρητικού χωριού. Στο κάτω-κάτω είμαστε μουσικοί με αισθήματα και ευαισθησίες κι όχι μουσικές μηχανές που λειτουργούν υπό οιεσδήποτε συνθήκες.
Έχοντας πει τα παραπάνω, θα ήθελα επίσης να κάνω ξεκάθαρη τη δική μου θέση σχετικά με την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση, καθώς είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και στις δύο πλευρές που είναι εξαιρετικά πρόθυμοι να ερμηνεύσουν κατά το δοκούν την απόφασή μας να μην ταξιδέψουμε στο Ισραήλ αυτή τη στιγμή και θα ήθελα πάρα πολύ να αποφύγω τέτοιες αλλοιώσεις της αλήθειας. Κατ’ αρχήν είμαι ένθερμος υποστηρικτής της λύσης των δύο κρατών που θα επέτρεπε στους λαούς και των δύο αντιμαχόμενων σήμερα πλευρών να ζήσουν ειρηνικά, με πλήρη αυτοδιάθεση, με ασφάλεια και με ίσες ευκαιρίες για ευημερία και ευτυχία. Είμαι επίσης κάθετα αντίθετος σε οποιαδήποτε ανάμιξη στις πολιτικές διαδικασίες (όχι μόνο στη Μέση Ανατολή) οποιασδήποτε μορφής οργανωμένης θρησκείας. Έχοντας καταγωγή από την Ιρλανδία είμαι ιδιαιτέρως ευαίσθητος στο ζήτημα της απόλυτης ασυμβατότητας της θρησκείας με την πολιτική και θεωρώ τη θρησκευτική διάσταση και στις δύο πλευρές της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή όχι μόνο παράλογη, αλλά εντελώς  απεχθή.

Από μια καθαρά υλικοτεχνική σκοπιά ωστόσο βρίσκω κάπως ανάρμοστο μια χώρα που διαθέτει μια από τις μεγαλύτερες και πιο σύγχρονες πολεμικές μηχανές στον κόσμο (συμπεριλαμβανομένου ενός υποτιθέμενου πλήρως εξοπλισμένου πυρηνικού οπλοστασίου!) να επιτίθεται όχι σε μια χώρα, αλλά σε μια εδαφική περιοχή, 57 φορές μικρότερη από την ίδια, της οποίας το οπλοστάσιο είναι συγκριτικά απελπιστικά πρωτόγονο. Ωστόσο για να είμαστε δίκαιοι, θα πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η εξίσωση, αν αντιστραφεί, είναι το ίδιο παράλογη, αν και για διαφορετικούς λόγους.

Οι Παλαιστίνιοι ένας πράγματι γηγενής λαός θα βρουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τελικά τη θέση τους στο δημογραφικό καμβά της Μέσης Ανατολής, αν και δυστυχώς μέσα από μια πολύ μακρόχρονη και επώδυνη διαδικασία η οποία θα πρέπει τελικά να περιλαμβάνει την αποδοχή εκ μέρους όλων των οργανώσεων, του κράτους του Ισραήλ (πιθανότατα κατά προσέγγιση στα σύνορα του 1967). Δεν έχουν άλλη επιλογή. Οι Ισραηλινοί από την άλλη πλευρά, η πλειονότητα των οποίων έχουν αφιχθεί σχετικά πρόσφατα από άλλα μέρη του κόσμου, θα πρέπει να αναζητήσουν το δικό τους τόπο στην περιοχή της  Μέσης Ανατολής μέσα από την καλλιέργεια ειρηνικών και αμοιβαία επωφελών σχέσεων με τους γείτονές τους και όχι μέσα από την υπερβολική στήριξη στη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική ισχύ μιας φαινομενικά πανίσχυρης Αμερικής. Καμιά πολιτική οντότητα στην ιστορία δεν κατάφερε ποτέ να διατηρήσει αιώνια την ισχύ της και η Αμερική δεν πρόκειται να είναι η εξαίρεση αυτού του κανόνα. Αυτή, κατά τη γνώμη μου (όσο αξίζει), είναι η μοναδική μακροχρόνια στρατηγική που διέπεται από λογική και μπορεί να προσφέρει τα μέγιστα σε όλους τους εμπλεκόμενους.

Εξακολουθούμε να ελπίζουμε στη βελτίωση της κατάστασης και ότι θα μπορέσουμε σύντομα να επιστρέψουμε και στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη για να μοιραστούμε τη μουσική μας με τους φίλους μας εκεί.

Ross Daly
Αρχάνες 16/11/2012

Για το πρωτότυπο κείμενο στα αγγλικά δείτε εδώ:
http://www.rossdaly.gr/en/news/102-oudfestival

intifadagr


Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012

"Αν οι Καρχαρίες ήταν Άνθρωποι" του Μπ. Μπρεχτ


 "Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι" ρώτησε τον κ.Κ. η μικρή κόρη της σπιτονοικοκυράς του, "θα φερόταν τότε καλύτερα στα μικρά ψάρια;".  "Σίγουρα", απάντησε αυτός.



 Το «Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι», είναι η εκτενέστερη από τις 87 αφηγήσεις που αποτελούν τις «Ιστορίες του κ. Κόινερ», έργου που γράφτηκε από τον Μπέρτολτ Μπρεχτ σε διάστημα τριάντα χρόνων (1926-1956). Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1949.
  

VIDEO:

Direction: Sasa Klopanovic - Sinestezia
Voiceover: Jon Greenhlagh
Illustration and animation: Nikola Prijic
Mastering: Janja Loncar
Producer: Ana Zatezalo Schenk - Sinestezia
από τους


Δείτε ακόμα