...αν μάθεις να το κάνεις καλά
Σάββατο 27 Απριλίου 2013
Σάββατο 20 Απριλίου 2013
Νεώτερα από το μακελειό της Μανωλάδας
Καταζητούμενοι μπράβοι απείλησαν τους αλλοδαπούς εργάτες για να μη μιλήσουν δημόσια
Μετά τις χθεσινές σκηνές αλλοφροσύνης, ο τρόμος στοίχειωσε τις αυτοσχέδιες παράγκες των αλλοδαπών εργατών γης από το Μπανγκλαντές, στη Νέα Μανολάδα.
Στις παράγκες, που μοιάζουν με μικρά θερμοκήπια, όπου η θερμοκρασία το καλοκαίρι ξεπερνά τους 40 βαθμούς, ζουν οι αλλοδαποί εργάτες Το χειρότερο είναι ότι κυριαρχεί μια συνωμοσία σιωπής, αφού όσοι δέχτηκαν τα δολοφονικά πυρά από τις κυνηγετικές καραμπίνες των μπράβων-επιστατών, απειλούνται με αντίποινα, αν μιλήσουν δημόσια.
Λίγο μετά τη χθεσινή εμφάνιση του 42χρονου εργάτη φράουλας από το Μπανγκλαντές, Εντι Χαν Λίτον, στην τηλεόραση της ΝΕΤ, ένας εκ των τριών καταζητούμενων-μπράβων από την Αστυνομία τού τηλεφώνησε και τον απείλησε ευθέως ότι θα τον σκοτώσει!
«Με πήρε τηλέφωνο 15 λεπτά μετά το ρεπορτάζ και μου είπε ότι είδε στην τηλεόραση τα όσα έλεγα κι όταν καθαρίσει με τα δικαστήρια θα με σκοτώσει, γιατί λέω πράγματα που δεν πρέπει», κατήγγειλε στην «Ε» ο 42χρονος εργάτης και περιέγραψε τα έργα των μακελάρηδων, όταν ζήτησε μαζί με τους ομοεθνείς του από το «αφεντικό» τα χρωστούμενα.
«Ζητήσαμε απ’ τους επιστάτες να μας δώσουν τα χρήματα κι εκείνοι αρνήθηκαν. Διαμαρτυρηθήκαμε και ζητήσαμε να έρθει εκεί το “αφεντικό”, αλλά αντί άλλης απάντησης έβγαλαν τα όπλα τους κι άρχισαν να μας πυροβολούν. Κάποιοι έπεσαν δίπλα μου χτυπημένοι άσχημα και γέμισαν αίματα. Εγώ δέχθηκα έναν πυροβολισμό και τραυματίστηκα στο χέρι και στο πόδι. Γλιτώσαμε από θαύμα. Δεν απειλήσαμε κανέναν και ζητήσαμε απλά τα χρήματά μας» είπε, φανερά σοκαρισμένος.
«Ο ιδιοκτήτης της καλλιέργειας μας κορόιδεψε. Μας έδωσε επιταγές ακάλυπτες κι όταν ζητήσαμε εξηγήσεις μας είπε ότι θα μας εξοφλήσει άμεσα. Συνολικά μας χρωστάει πάνω από 200.000 ευρώ σε 200 άτομα, περίπου. Δουλεύαμε σκληρά στα χωράφια και μας έδινε μόνο μακαρόνια και ρύζι για να τρώμε. Οχι χρήματα. Εχω ένα μικρό παιδί στην πατρίδα μου και έχω να στείλω λεφτά στην οικογένειά μου εδώ και πολλούς μήνες. Δεν έχουμε να πάρουμε ούτε τσιγάρα ούτε μια κάρτα να βάλουμε στο τηλέφωνο».
Για 100 ευρώ
Στον καταυλισμό της ντροπής με τις αυτοσχέδιες παράγκες που μοιάζουν με μικρά θερμοκήπια και με τη θερμοκρασία το καλοκαίρι να ξεπερνάει τους 40 βαθμούς, οι αλλοδαποί εργάτες αποκαλύπτουν σιγά σιγά όλες τις παραμέτρους του κοινού μυστικού της κοινωνίας της Νέας Μανολάδας.
Ολοι στο χωριό γνωρίζουν ότι για τις παράγκες τους δίνουν οι ίδιοι ενοίκιο στον ιδιοκτήτη του χωραφιού από εκατό ευρώ μηνιαίως η κάθε καλύβα… «Αυτό ισχύει επί χρόνια και δεν σταμάτησε ποτέ» μας είπαν.
«Γνωρίζουμε από καιρό το πρόβλημα στη Νέα Μανολάδα, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε τα μέσα να κάνουμε κάποιες ουσιαστικές παρεμβάσεις. Καταδικάζουμε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο όσα συνέβησαν εις βάρος των αλλοδαπών εργατών γης και ζητάμε τη σύλληψη και καταδίκη των υπαιτίων. Δυστυχώς ο δήμος μας δεν μπορεί να προσφέρει κάτι ούτε να δώσει λύσεις σε μια περιοχή που κάθε χρόνο κατακλύζεται από χιλιάδες αλλοδαπούς εργάτες. Χρειάζεται πολιτική βούληση και αποφάσεις», τόνισε ο δήμαρχος Ανδραβίδας – Κυλλήνης, Δημήτρης Αρβανίτης.
Συλλήψεις
Η βουλευτής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ, Μαρία Κανελλοπούλου, κατήγγειλε ότι με στόχο να «εκλείψουν οι μάρτυρες της απόπειρας μαζικής δολοφονίας εναντίον των μεταναστών» η Αστυνομία προχώρησε σε συλλήψεις εργατών από το Μπανγκλαντές όταν πήραν εξιτήριο χθες το πρωί. Ωστόσο αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. τόνισαν ότι δεν έγινε τέτοια σύλληψη.
Οπως έγινε γνωστό, από τους συνολικά 28 και σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ. τραυματισμένους αλλοδαπούς της Νέας Μανολάδας νοσηλεύονται ακόμη επτά, τέσσερις στο νοσοκομείο του Πύργου και τρεις στο νοσοκομείο του Ρίου και, τουλάχιστον σύμφωνα με τους γιατρούς, δεν κινδυνεύει η ζωή τους.
Στις 5 χθες το απόγευμα στον τόπο του αιματηρού περιστατικού πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης στους εργάτες γης της Νέας Μανολάδας από 1.000 και πλέον μέλη του ΚΚΕ από Ηλεία, Αχαΐα και Μεσσηνία. Ανάλογες συγκεντρώσεις έγιναν στην Αθήνα στο Σύνταγμα και το υπουργείο Εργασίας.
Πηγή: Μακης Νοδάρος
--------------------------------
Μετά τις χθεσινές σκηνές αλλοφροσύνης, ο τρόμος στοίχειωσε τις αυτοσχέδιες παράγκες των αλλοδαπών εργατών γης από το Μπανγκλαντές, στη Νέα Μανολάδα.
Στις παράγκες, που μοιάζουν με μικρά θερμοκήπια, όπου η θερμοκρασία το καλοκαίρι ξεπερνά τους 40 βαθμούς, ζουν οι αλλοδαποί εργάτες Το χειρότερο είναι ότι κυριαρχεί μια συνωμοσία σιωπής, αφού όσοι δέχτηκαν τα δολοφονικά πυρά από τις κυνηγετικές καραμπίνες των μπράβων-επιστατών, απειλούνται με αντίποινα, αν μιλήσουν δημόσια.
Λίγο μετά τη χθεσινή εμφάνιση του 42χρονου εργάτη φράουλας από το Μπανγκλαντές, Εντι Χαν Λίτον, στην τηλεόραση της ΝΕΤ, ένας εκ των τριών καταζητούμενων-μπράβων από την Αστυνομία τού τηλεφώνησε και τον απείλησε ευθέως ότι θα τον σκοτώσει!
«Με πήρε τηλέφωνο 15 λεπτά μετά το ρεπορτάζ και μου είπε ότι είδε στην τηλεόραση τα όσα έλεγα κι όταν καθαρίσει με τα δικαστήρια θα με σκοτώσει, γιατί λέω πράγματα που δεν πρέπει», κατήγγειλε στην «Ε» ο 42χρονος εργάτης και περιέγραψε τα έργα των μακελάρηδων, όταν ζήτησε μαζί με τους ομοεθνείς του από το «αφεντικό» τα χρωστούμενα.
«Ζητήσαμε απ’ τους επιστάτες να μας δώσουν τα χρήματα κι εκείνοι αρνήθηκαν. Διαμαρτυρηθήκαμε και ζητήσαμε να έρθει εκεί το “αφεντικό”, αλλά αντί άλλης απάντησης έβγαλαν τα όπλα τους κι άρχισαν να μας πυροβολούν. Κάποιοι έπεσαν δίπλα μου χτυπημένοι άσχημα και γέμισαν αίματα. Εγώ δέχθηκα έναν πυροβολισμό και τραυματίστηκα στο χέρι και στο πόδι. Γλιτώσαμε από θαύμα. Δεν απειλήσαμε κανέναν και ζητήσαμε απλά τα χρήματά μας» είπε, φανερά σοκαρισμένος.
«Ο ιδιοκτήτης της καλλιέργειας μας κορόιδεψε. Μας έδωσε επιταγές ακάλυπτες κι όταν ζητήσαμε εξηγήσεις μας είπε ότι θα μας εξοφλήσει άμεσα. Συνολικά μας χρωστάει πάνω από 200.000 ευρώ σε 200 άτομα, περίπου. Δουλεύαμε σκληρά στα χωράφια και μας έδινε μόνο μακαρόνια και ρύζι για να τρώμε. Οχι χρήματα. Εχω ένα μικρό παιδί στην πατρίδα μου και έχω να στείλω λεφτά στην οικογένειά μου εδώ και πολλούς μήνες. Δεν έχουμε να πάρουμε ούτε τσιγάρα ούτε μια κάρτα να βάλουμε στο τηλέφωνο».
Για 100 ευρώ
Στον καταυλισμό της ντροπής με τις αυτοσχέδιες παράγκες που μοιάζουν με μικρά θερμοκήπια και με τη θερμοκρασία το καλοκαίρι να ξεπερνάει τους 40 βαθμούς, οι αλλοδαποί εργάτες αποκαλύπτουν σιγά σιγά όλες τις παραμέτρους του κοινού μυστικού της κοινωνίας της Νέας Μανολάδας.
Ολοι στο χωριό γνωρίζουν ότι για τις παράγκες τους δίνουν οι ίδιοι ενοίκιο στον ιδιοκτήτη του χωραφιού από εκατό ευρώ μηνιαίως η κάθε καλύβα… «Αυτό ισχύει επί χρόνια και δεν σταμάτησε ποτέ» μας είπαν.
«Γνωρίζουμε από καιρό το πρόβλημα στη Νέα Μανολάδα, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε τα μέσα να κάνουμε κάποιες ουσιαστικές παρεμβάσεις. Καταδικάζουμε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο όσα συνέβησαν εις βάρος των αλλοδαπών εργατών γης και ζητάμε τη σύλληψη και καταδίκη των υπαιτίων. Δυστυχώς ο δήμος μας δεν μπορεί να προσφέρει κάτι ούτε να δώσει λύσεις σε μια περιοχή που κάθε χρόνο κατακλύζεται από χιλιάδες αλλοδαπούς εργάτες. Χρειάζεται πολιτική βούληση και αποφάσεις», τόνισε ο δήμαρχος Ανδραβίδας – Κυλλήνης, Δημήτρης Αρβανίτης.
Συλλήψεις
Η βουλευτής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ, Μαρία Κανελλοπούλου, κατήγγειλε ότι με στόχο να «εκλείψουν οι μάρτυρες της απόπειρας μαζικής δολοφονίας εναντίον των μεταναστών» η Αστυνομία προχώρησε σε συλλήψεις εργατών από το Μπανγκλαντές όταν πήραν εξιτήριο χθες το πρωί. Ωστόσο αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. τόνισαν ότι δεν έγινε τέτοια σύλληψη.
Οπως έγινε γνωστό, από τους συνολικά 28 και σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ. τραυματισμένους αλλοδαπούς της Νέας Μανολάδας νοσηλεύονται ακόμη επτά, τέσσερις στο νοσοκομείο του Πύργου και τρεις στο νοσοκομείο του Ρίου και, τουλάχιστον σύμφωνα με τους γιατρούς, δεν κινδυνεύει η ζωή τους.
Στις 5 χθες το απόγευμα στον τόπο του αιματηρού περιστατικού πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης στους εργάτες γης της Νέας Μανολάδας από 1.000 και πλέον μέλη του ΚΚΕ από Ηλεία, Αχαΐα και Μεσσηνία. Ανάλογες συγκεντρώσεις έγιναν στην Αθήνα στο Σύνταγμα και το υπουργείο Εργασίας.
Πηγή: Μακης Νοδάρος
--------------------------------
Πιάστηκαν οι τρεις δράστες μόλις έληξε το αυτόφωρο !
Εντοπίστηκαν και συνελήφθησαν το πρωί της Παρασκευής στην Αμαλιάδα οι τρεις επιστάτες που άνοιξαν πυρ την Τετάρτη εναντίον εκατοντάδων μεταναστών, επειδή διεκδίκησαν τα χρήματά τους για την εργασία τους στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας.
Οι δράστες είναι ένας 21χρονος, ένας 39χρονος και ένας 27χρονος, εις βάρος των οποίων είχαν εκδοθεί εντάλματα σύλληψης. Ο ένας από τους τρεις είναι γνωστός για τη δράση του, καθώς πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο που πριν από ένα χρόνο περίπου είχε σύρει με το αυτοκίνητό του έναν Αιγύπτιο στο κεντρικό δρόμο της Νέας Μανωλάδας. (του είχε κλείσει το χέρι με το τζάμι του αυτοκινήτου και τον τράβαγε επί ένα χιλιόμετρο, στο τέλος του έσπασαν τα δάχτυλα με ένα σφυρί, ο δράστης κυκλοφορούσε ελεύθερος !!)
Η δικογραφία που σχηματίζεται για τους πυροβολισμούς εις βάρος των μεταναστών αφορά σε κακουργηματικά αδικήματα, ενώ για τον επιχειρηματία-καλλιεργητή φράουλας, έναν 57χρονο, ο οποίος συνελήφθη την Τετάρτη στη Λάππα Αχαΐας, οι κατηγορίες είναι ηθική αυτουργία σε απόπειρα ανθρωποκτονίας και παράβαση του νόμου περί αλλοδαπών.
Το βράδυ της Πέμπτης, συνελήφθη ένας 38χρονος, σε βάρος του οποίου σχηματίστηκε δικογραφία για υπόθαλψη, καθώς όπως προέκυψε, παρείχε χθες κατάλυμα στους τρεις αναζητούμενους στην περιοχή Ρουπάκι Ηλείας. Υπενθυμίζεται ότι νωρίτερα χθες είχε συλληφθεί με την ίδια κατηγορία άλλος ένας 38χρονος σε χωριό της Πηνείας.
Όσον αφορά τον 57χρονο ιδιοκτήτη της καλλιέργειας όπου απασχολούνταν οι αλλοδαποί, μετά τη σύλληψή του διακομίστηκε στο Κέντρο Υγείας Βάρδας παραπονούμενος για προβλήματα υγείας και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Πύργου.
Σημειώνεται πως επτά μετανάστες εξακολουθούν να νοσηλεύονται τραυματισμένοι στα νοσοκομεία του Πύργου και της Πάτρας.
Πηγή: tvxs
O μικρότερος από τους δράστες πιάστηκε σε δρόμο της Μανωλάδας ενώ οι άλλοι δύο σε δικηγορικό γραφείο της πόλης, είπαν πως πήγανε εκεί προκειμένου να παραδοθούν. Η επίσκεψη του Δένδια όμως έπρεπε να “πουλήσει” στα ΜΜΕ, έτσι πιάστηκαν λίγο νωρίτερα από όσο είχαν προγραμματίσει. Κατέβηκε λοιπόν με καμιά 10ριά γαλονάδες, μοίρασε εντολές, μας υπενθύμισε το πρόσφατο προεδρικό διάταγμα για την επέμβαση της οικονομικής αστυνομίας σε περιπτώσεις ανασφάλιστης εργασίας, τέλος μας είπε πως δεν θα απελαθούν οι μετανάστες-θύματα.
Η αλήθεια είναι πως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε πως 6 μετανάστες που βγήκαν από το νοσοκομείο προσήχθηκαν από μπάτσους σε αστυνομικό τμήμα της Πάτρας, προφανέστατα για “φιλοξενία” και απέλαση. Η κινητοποίηση αλληλέγγυων του ΠΑΜΕ, που έκανε διαδήλωση έξω από το αστυνομικό τμήμα όπως και άλλων στη Μανωλάδα, φαίνεται πως απέτρεψε την απέλαση: Οι μετανάστες, 20 ώρες μετά την “προσαγωγή ” τους εκεί μεταφέρθηκαν με κλούβα στο ΑΤ Βάρδας όπου έμειναν μέχρι αργά το βράδυ δίνοντας κατάθεση. Αυτό που πίεσε τον Δένδια να πει για μη απέλαση ήταν οι κινήσεις αλληλεγγύης και η διεθνής κατακραυγή για το γεγονός και όχι ο πρόσφατος νόμος που προστατεύει μετανάστες “χωρίς χαρτιά” που έχουν πέσει θύματα βίας.
Ανάλογες κινήσεις έγιναν και από το Βρούτση που έδωσε χθες “κατεπείγουσα εντολή” στον Ειδικό Γραμματέα του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας να στείλει στη Μανωλάδα κλιμάκιο του Σώματος ΣΕΠΕ.
Ολα αυτά είναι για τις εντυπώσεις, οι μετανάστες έπρεπε να είναι ασφαλισμένοι στον ΟΓΑ, ο οργανισμός έχει εξετάσει περίπου 200 υποθέσεις και έχει παραπέμψει στις αρχές τις 150 χωρίς να κουνηθεί φύλο. Οι μπάτσοι ξέρουν τι γίνεται, ποιοί είναι οι φασίστες και οι σωματέμποροι που πουλάνε ανθρωπους , χωρίς να τους αγγιζουν καν.
Ορθά το antinazizone επισημαίνει:
Η κυβερνητική υποκρισία ξεχειλίζει καθώς έσπευσε να καταδικάσει τα γεγονότα «ξεχνώντας» ότι είναι η πολιτική της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων που επέτρεψε στους μεγαλοπαραγωγούς φράουλας να επιβάλουν έναν απίστευτο εργασιακό μεσαίωνα όχι σήμερα αλλά εδώ και πολλά χρόνια.
Συγκεκριμένα διαβάζουμε ότι:
«…Ο υπουργός Εργασίας, Γιάννης Βρούτσης, έδωσε κατεπείγουσα εντολή στον ειδικό γραμματέα ΣΕΠΕ Μιχάλη Κανδαράκη να στείλει στην περιοχή κλιμάκιο του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας. Σε μήνυμά του ο υπουργός αναφέρει: «Καταδικάζω με τον πιο απερίφραστο τρόπο τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας, τη βία και την ανθρώπινη εκμετάλλευση.
»Η νομιμότητα στην αγορά εργασίας και η τήρηση των νόμων είναι αδιαπραγμάτευτη.
»Άλλωστε, έχω κατ’ επανάληψη τονίσει ότι η αδήλωτη και η ανασφάλιστη εργασία αποτελούν κοινωνικό και οικονομικό έγκλημα.
»Ήδη, με εντολή μου, επιλαμβάνεται του θλιβερού περιστατικού η Επιθεώρηση Εργασίας.
»Τα χθεσινά γεγονότα επιβεβαίωσαν την ορθότητα της κυβερνητικής πρωτοβουλίας να αναμιχθεί στην αντιμετώπιση της αδήλωτης εργασίας και η οικονομική αστυνομία». (in.gr 18/4/13)
«Ξεχνάει» ο υπουργός όπως και οι συγκυβερνήτες των «ευαίσθητων» ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ ότι:
Οι δράστες είναι ένας 21χρονος, ένας 39χρονος και ένας 27χρονος, εις βάρος των οποίων είχαν εκδοθεί εντάλματα σύλληψης. Ο ένας από τους τρεις είναι γνωστός για τη δράση του, καθώς πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο που πριν από ένα χρόνο περίπου είχε σύρει με το αυτοκίνητό του έναν Αιγύπτιο στο κεντρικό δρόμο της Νέας Μανωλάδας. (του είχε κλείσει το χέρι με το τζάμι του αυτοκινήτου και τον τράβαγε επί ένα χιλιόμετρο, στο τέλος του έσπασαν τα δάχτυλα με ένα σφυρί, ο δράστης κυκλοφορούσε ελεύθερος !!)
Η δικογραφία που σχηματίζεται για τους πυροβολισμούς εις βάρος των μεταναστών αφορά σε κακουργηματικά αδικήματα, ενώ για τον επιχειρηματία-καλλιεργητή φράουλας, έναν 57χρονο, ο οποίος συνελήφθη την Τετάρτη στη Λάππα Αχαΐας, οι κατηγορίες είναι ηθική αυτουργία σε απόπειρα ανθρωποκτονίας και παράβαση του νόμου περί αλλοδαπών.
Το βράδυ της Πέμπτης, συνελήφθη ένας 38χρονος, σε βάρος του οποίου σχηματίστηκε δικογραφία για υπόθαλψη, καθώς όπως προέκυψε, παρείχε χθες κατάλυμα στους τρεις αναζητούμενους στην περιοχή Ρουπάκι Ηλείας. Υπενθυμίζεται ότι νωρίτερα χθες είχε συλληφθεί με την ίδια κατηγορία άλλος ένας 38χρονος σε χωριό της Πηνείας.
Όσον αφορά τον 57χρονο ιδιοκτήτη της καλλιέργειας όπου απασχολούνταν οι αλλοδαποί, μετά τη σύλληψή του διακομίστηκε στο Κέντρο Υγείας Βάρδας παραπονούμενος για προβλήματα υγείας και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Πύργου.
Σημειώνεται πως επτά μετανάστες εξακολουθούν να νοσηλεύονται τραυματισμένοι στα νοσοκομεία του Πύργου και της Πάτρας.
Πηγή: tvxs
O μικρότερος από τους δράστες πιάστηκε σε δρόμο της Μανωλάδας ενώ οι άλλοι δύο σε δικηγορικό γραφείο της πόλης, είπαν πως πήγανε εκεί προκειμένου να παραδοθούν. Η επίσκεψη του Δένδια όμως έπρεπε να “πουλήσει” στα ΜΜΕ, έτσι πιάστηκαν λίγο νωρίτερα από όσο είχαν προγραμματίσει. Κατέβηκε λοιπόν με καμιά 10ριά γαλονάδες, μοίρασε εντολές, μας υπενθύμισε το πρόσφατο προεδρικό διάταγμα για την επέμβαση της οικονομικής αστυνομίας σε περιπτώσεις ανασφάλιστης εργασίας, τέλος μας είπε πως δεν θα απελαθούν οι μετανάστες-θύματα.
Η αλήθεια είναι πως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε πως 6 μετανάστες που βγήκαν από το νοσοκομείο προσήχθηκαν από μπάτσους σε αστυνομικό τμήμα της Πάτρας, προφανέστατα για “φιλοξενία” και απέλαση. Η κινητοποίηση αλληλέγγυων του ΠΑΜΕ, που έκανε διαδήλωση έξω από το αστυνομικό τμήμα όπως και άλλων στη Μανωλάδα, φαίνεται πως απέτρεψε την απέλαση: Οι μετανάστες, 20 ώρες μετά την “προσαγωγή ” τους εκεί μεταφέρθηκαν με κλούβα στο ΑΤ Βάρδας όπου έμειναν μέχρι αργά το βράδυ δίνοντας κατάθεση. Αυτό που πίεσε τον Δένδια να πει για μη απέλαση ήταν οι κινήσεις αλληλεγγύης και η διεθνής κατακραυγή για το γεγονός και όχι ο πρόσφατος νόμος που προστατεύει μετανάστες “χωρίς χαρτιά” που έχουν πέσει θύματα βίας.
Ανάλογες κινήσεις έγιναν και από το Βρούτση που έδωσε χθες “κατεπείγουσα εντολή” στον Ειδικό Γραμματέα του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας να στείλει στη Μανωλάδα κλιμάκιο του Σώματος ΣΕΠΕ.
Ολα αυτά είναι για τις εντυπώσεις, οι μετανάστες έπρεπε να είναι ασφαλισμένοι στον ΟΓΑ, ο οργανισμός έχει εξετάσει περίπου 200 υποθέσεις και έχει παραπέμψει στις αρχές τις 150 χωρίς να κουνηθεί φύλο. Οι μπάτσοι ξέρουν τι γίνεται, ποιοί είναι οι φασίστες και οι σωματέμποροι που πουλάνε ανθρωπους , χωρίς να τους αγγιζουν καν.
Ορθά το antinazizone επισημαίνει:
Η κυβερνητική υποκρισία ξεχειλίζει καθώς έσπευσε να καταδικάσει τα γεγονότα «ξεχνώντας» ότι είναι η πολιτική της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων που επέτρεψε στους μεγαλοπαραγωγούς φράουλας να επιβάλουν έναν απίστευτο εργασιακό μεσαίωνα όχι σήμερα αλλά εδώ και πολλά χρόνια.
Συγκεκριμένα διαβάζουμε ότι:
«…Ο υπουργός Εργασίας, Γιάννης Βρούτσης, έδωσε κατεπείγουσα εντολή στον ειδικό γραμματέα ΣΕΠΕ Μιχάλη Κανδαράκη να στείλει στην περιοχή κλιμάκιο του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας. Σε μήνυμά του ο υπουργός αναφέρει: «Καταδικάζω με τον πιο απερίφραστο τρόπο τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας, τη βία και την ανθρώπινη εκμετάλλευση.
»Η νομιμότητα στην αγορά εργασίας και η τήρηση των νόμων είναι αδιαπραγμάτευτη.
»Άλλωστε, έχω κατ’ επανάληψη τονίσει ότι η αδήλωτη και η ανασφάλιστη εργασία αποτελούν κοινωνικό και οικονομικό έγκλημα.
»Ήδη, με εντολή μου, επιλαμβάνεται του θλιβερού περιστατικού η Επιθεώρηση Εργασίας.
»Τα χθεσινά γεγονότα επιβεβαίωσαν την ορθότητα της κυβερνητικής πρωτοβουλίας να αναμιχθεί στην αντιμετώπιση της αδήλωτης εργασίας και η οικονομική αστυνομία». (in.gr 18/4/13)
«Ξεχνάει» ο υπουργός όπως και οι συγκυβερνήτες των «ευαίσθητων» ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ ότι:
- το 2008 έγινε η πρώτη απεργία μεταναστών εργατών στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας
- από το 2008 ως το 2012 το τοπικό αστυνομικό τμήμα σχημάτισε περισσότερες από 200 δικογραφίες σε βάρος εκείνων που φιλοξενούσαν αλλοδαπούς στα κτήματά τους παράνομα και με το αζημίωτο, εκ των οποίων το 20% αφορούσε υποθέσεις για μαύρη εργασία ( Πρώτο Θέμα online 18-4-13)
- το 2011 2 δημοσιογράφοι της εφημερίδας το ΒΗΜΑ ξυλοκοπήθηκαν ανηλεώς ενώ έκαναν ρεπορτάζ στα χωράφια της Μανωλάδας
- τον Αύγουστο του 2012 άγνωστοι έσυραν «κρεμασμένο» στην πόρτα αυτοκινήτου Αιγύπτιο εργάτη πετώντας τον μετά από πολλά μέτρα αναίσθητο και αιμόφυρτο στην άκρη του δρόμου επειδή ζήτησε τα δεδουλευμένα του
Που ήταν οι υπουργοί εργασίας, οι επιθεωρήσεις, οι δικαστές, τα κυβερνητικά στελέχη να παρέμβουν στο θέμα; Τι ακριβώς αποτέλεσμα είχαν οι 200 δικογραφίες που έκανε η αστυνομία; Και βέβαια που ήταν τα λαγωνικά του Δένδια όταν αυτά συνέβαιναν μέρα μεσημέρι επί χρόνια;
Η απάντηση είναι μία: ήξεραν και έκαναν τα στραβά μάτια. Όπως τα κάνει και ο απίστευτος δήμαρχος Κυλλήνης-Ανδραβίδας. Ο Δημήτρης Αρβανίτης, μιλώντας στον ΒΗΜΑ 99,5 και στο Mega, το πρωί της Πέμπτης, τόνισε ότι: «πρόκειται για έναν επιχειρηματία που δρα με αυτόν τον τρόπο».
Επισήμανε, δε, ότι: «ο συγκεκριμένος δεν είναι καν από την περιοχή, αλλά από την Αθήνα, ενώ έχει έδρα στον Λάππα Αχαΐας, δηλαδή εκτός ορίων του δήμου Ανδραβίδας – Κυλλήνης».
Αυτό ενόχλησε τον δήμαρχο. Ότι είναι μόνο ένας –που δεν είναι– και ότι έχει έδρα εκτός των ορίων του δήμου του! Το ότι αυτά τα αίσχη έγιναν μέσα στο δήμο του τσιμουδιά!!
Την άποψη αυτή αντέκρουσε, μιλώντας στον ΒΗΜΑ 99,5, η πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Αμαλιάδας Νατάσσα Παναγιωτάρα:
«Τόσο στην Παλιά, όσο και στη Νέα Μανωλάδα υπάρχουν μεγαλοφραουλάδες που εκμεταλλεύονται μετανάστες, δεν είναι μόνο ένας εργοδότης που ενεργεί με αυτόν τον τρόπο» είπε.» Κανείς δεν ελέγχει σε ποια κατάσταση εργάζονται ή διαβιούν οι μετανάστες, πρόκειται για ”εργασιακό σκλαβοπάζαρο”. «Ζητάμε ελέγχους αλλά δεν γίνονται, γιατί -όπως μας λένε από την επιθεώρηση εργασίας- δεν υπάρχει το αναγκαίο προσωπικό», σημείωσε η κ. Παναγιωτάρα και πρόσθεσε ότι «κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει στις επιχειρήσεις αυτές, αφού η πρόσβαση απαγορεύεται».
…Η αλήθεια είναι ότι στα φραουλοχώραφα δεν βρίσκονται πολλοί Έλληνες που να θέλουν να δουλεύουν 14 ώρες τη μέρα για λίγα ευρώ και να ζουν σε παραπήγματα με νάιλον. Αν υπήρχαν, οι δουλέμποροι θα δούλευαν με αυτούς όπως δουλεύουν μια χαρά με Έλληνες μια σειρά πολυεθνικές για 245 ή και 307 ευρώ 5ωρα ή και 8ωρα απολύτως νόμιμα με βάση τους μνημονιακούς μισθούς.
Η ίδια η Χρυσή Αυγή έχει στήσει δουλεμπορικά γραφεία σε διάφορες περιοχές όπου βρίσκει εργάτες με 18 ευρώ μεροκάματο για επιχειρηματίες. Αυτό θα πει «εθνική πολιτική για τη ανεργία». Δεν έχει σημασία ο εργασιακός μεσαίωνας για τους ναζί. Αρκεί αυτοί που τον υφίστανται να είναι Έλληνες και όχι ξένοι…
Όσα συνέβησαν στην Ηλεία προφανώς δεν συμβαίνουν μόνο εκεί. Πριν από λίγα χρόνια είχε αποκαλυφτεί στον τύπο ότι ροδακινοπαραγωγοί στην Β. Ελλάδα προσλάμβαναν μετανάστες από τη Βουλγαρία για να μαζέψουν τα ροδάκινά τους και όταν έφτανε η ώρα της πληρωμής τηλεφωνούσαν στην αστυνομία για να τους συλλάβει και να τους απελάσει.
Η υπόθεση είναι πολύ σοβαρή για να την αφήσουμε στα χέρια της ΓΣΕΕ…
Πηγή: Εργασιακό Δελτίο
Δευτέρα 25 Μαρτίου 2013
Ελεύθεροι Κατακτημένοι
Του Αλκίνοου Ιωαννίδη
Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση
τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο
και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω
για εμάς, και συγχωρήστε με:
Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.
Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλίνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.
Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.
Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;
Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.
Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.
Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!
Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;
Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;
Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.
Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι ελληνική, όμως, πόσο λίγο κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο ελληνική είναι η Ελλάδα!
Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;
Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω...
Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δεν ζει καλά, κανείς δεν ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».
Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.
Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Θα ήμασταν αφελείς αν πιστεύαμε πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, ας πούμε τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε. Ξέρουμε καλά πως ότι έμεινε εκτεθειμένο (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα, που ελπίζω πως θα γίνει), ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.
Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.
Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε... Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.
Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.
Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.
Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλίνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.
Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.
Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;
Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.
Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.
Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!
Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;
Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;
Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.
Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι ελληνική, όμως, πόσο λίγο κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο ελληνική είναι η Ελλάδα!
Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;
Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω...
Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δεν ζει καλά, κανείς δεν ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».
Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.
Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Θα ήμασταν αφελείς αν πιστεύαμε πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, ας πούμε τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε. Ξέρουμε καλά πως ότι έμεινε εκτεθειμένο (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα, που ελπίζω πως θα γίνει), ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.
Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.
Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε... Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.
Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.
Πηγή: http://www.alkinoos.gr
Τρίτη 12 Μαρτίου 2013
Αγγελική
Η Αγγελική είναι τυφλή εργαζόμενη σε δημόσιο νοσοκομείο. Ο μισθός της Αγγελικής, όπως και ο μισθός χιλιάδων εργαζόμενων ΑμεΑ στο δημόσιο, δεν εξαιρέθηκε απ τις περικοπές. Σύμφωνα με διεθνή στοιχεία, όταν κάποιος που έχει την όραση του ικανοποιεί ζωτικές του ανάγκες με μισθό 1000 ευρώ, ένας τυφλός για τις ίδιες ανάγκες, χρειάζεται τα τριπλάσια χρήματα.
Οι περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις των ΑμεΑ αποτελούν ακόμη μια απόδειξη της άρσης αυτού που παλιά αποκαλούσαν "κοινωνικό κράτος". Η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να εφαρμόσει την καινούργια "κοινωνική πολιτική", σύμφωνα με τις εντολές των εντολοδόχων της, φανερώνεται σε όλο της το μεγαλείο με την καταστολή απο τα ΜΑΤ των κινητοποιήσεων των ΑμεΑ.
original music Kostantis Papakonstantinou
Journalists Marianna Karalioliou, Natasa Kefalinou
Τετάρτη 6 Μαρτίου 2013
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)