Ένας καλός φίλος και σύντροφος, ο Μιχάλης Μιχαλούδης, έφυγε πρόωρα απ' τη ζωή στα 47 του χρόνια.
Στη διάρκεια της γνωριμίας μας, που δυστυχώς λόγω απόστασης ο αναλογικός της χρόνος ήταν οικτρά περιορισμένος, καταφέραμε να μοιραστούμε πράγματα καρδιάς: ένα κοινό όραμα για τον κόσμο, δημιουργικές συζητήσεις και σιωπές, ήχους και χρώματα. Η συγγένεια διαμέσου της φωτιάς που έκαιγε και τους δυο μας έγινε φανερή από την πρώτη στιγμή.
Ένα λαϊκό παιδί της εργατικής τάξης που, αποδεικνύωντας στην πράξη κάθε έννοια αυτομόρφωσης, έφτασε σε γνωσιακά και αισθητικά ύψη.
Η αλήθεια είναι ότι αγωνίζομαι να γράψω αυτό το κείμενο... Η συντριβή της απώλειας είναι τεράστια. Ό,τι γράφω μου φαίνεται ξύλινο κι ότι δεν αντανακλά το τραγικό γεγονός του "ποτέ ξανά μαζί". Σβήνω και γράφω, κι όταν το δημοσιεύσω θα ξέρω ότι είναι ημιτελές και ανάπηρο κι ότι δεν είπα ή δεν άφησα να φανούν όσα θα ήθελα. Ας είναι... θα αφήσω την τελευταία κουβέντα στο Μιχάλη: Μάζεψα τα τελευταία τραγούδια που μοιράστηκε μαζί μας, οκτώ κομμάτια του Τομ Γουέιτς, τα ένωσα σε ένα άλμπουμ που το ονόμασα Situationist's Choice (για όσους τον ξέραν ο λόγος είναι προφανής, οι υπόλοιποι μπορούν να υποθέσουν) και τα μοιράζομαι εδώ μαζί σας σα μια ανάμνηση που θα θέλαμε να'χουμε από κοινού.
Αντώνης
