Poetry Bar VI - Death Row

Μετά από έξι ολόκληρα χρόνια από την τελευταία συλλογή μας, το Μάιο του 2012, μια καινούργια μουσική συλλογή απ' το Poetry Bar, η έκτη της σειράς. 

Προτεινόμενο συνοδευτικό ποτό: μπέρμπον.

Βορράς-Ανατολή-Δύση-Νότος

Τρομερή αυτή η χρονιά με καταστροφικές απώλειες στον καλλιτεχνικό κόσμο. Νιώθουμε σα να'ναι κάθε μέρα κηδεία. Ελπίζουμε να σταματήσει εδώ για φέτος, δε μας μείναν και πολλοί.

Εν πάση περιπτώσει, αποφασίσαμε να μοιράσουμε ένα απ' τα σημαντικότερα άλμπουμ του καλλιτέχνη γνωστού με το όνομα Πρινς, ενός ιδιοφυή μουσικού, που σε αυτόν το δίσκο ξετυλίγει όλο του το ταλέντο και ως συνθέτης και ως κιθαρίστας. Μια αριστουργηματική μίξη τζαζ-ροκ και προγκρέσιβ ήχων. Ελπίζουμε να το απολαύσετε με μια γερή τζούρα αλκοόλ, έτσι, για το καλό κατευόδιο.

Κανείς να μην κοιμηθεί (Nessun dorma)

"Ανάμνηση": Η καινούργια δουλειά του Τυνήσιου ουτίστα Ανουάρ Μπράχεμ

Ο Άνουαρ Μπράχεμ, ίσως ο πιο γνωστός μουσικός της Τυνησίας, παρουσίασε πρόσφατα την τελευταία του δουλειά στη σκηνή και εξέπληξε το κοινό με την μουσική ερμηνεία του πάνω στην Επανάσταση του Γιασεμιού, του 2011

Αχαρνής: Ο Αριστοφάνης που γύρισε από τα θυμαράκια

Το 1975 το Εθνικό Θέατρο προγραμματίζει να ανεβάσει την αρχαία κωμωδία του Αριστοφάνη "Αχαρνής" και ζητά από τον Διονύση Σαββόπουλο να επενδύσει μουσικά την παράσταση. O Σαββόπουλος καταπιάνεται με το έργο και μεταφράζοντάς το ο ίδιος, δίνει το δικό του στίγμα στην πλοκή... Η παράσταση τελικά δεν ευτύχησε να ανέβει, αλλά ο ίδιος παρουσιάζει τη δουλειά αυτή το 1976, σε ύφος "νούμερο για μπουάτ", ενώ το 1977 βγαίνει διασκευασμένο το έργο και σε δίσκο, με τον τίτλο: "ΑΧΑΡΝΗΣ - Ο Αριστοφάνης που γύρισε από τα θυμαράκια" - Τραγούδια για νέους κανταδόρους (όπως ο Σ. Μπουλάς, ο Ν. Παπάζογλου, η Μ. Τανάγρη, Ν. Ζιώγαλας, Η.Λιούγκος, Β. Ξύδης, Μ.Ρασούλης, Κ. Γεωργίου).

Η Λατινική Αμερική τιμά τη μνήμη της Βιολέτα Πάρρα

Η Βιολέτα Πάρρα (4 Οκτωβρίου 1917 – 5 Φεβρουαρίου1967) ήταν μια από τις σημαντικότερες συνθέτριες και τραγουδίστριες στη Λατινική Αμερική. Έχει διασώσει τις φωνές και τις ιστορίες των αγροτών στην πατρίδα της, τη Χιλή.

47 χρόνια μετά το θάνατό της, τα τραγούδια της - που έφεραν την επανάσταση στη λαϊκή  μουσική  στη δεκαετία του '50 και του '60 - εξακολουθούν να ζωγραφίζουν την εικόνα μιας σπουδαίας γυναίκας  και  καλλιτέχνιδας, που έπαιξε, σύνθεσε, ζωγράφισε, έφτιαξε γλυπτά και χειροτεχνήματα.

Τραγούδια όπως τα "Gracias a la vida" ή "Volver a los diecisiete", μεταξύ άλλων, και 83 αυτοβιογραφικά τραγούδια της θα απεικονίζουν τη ζωή της για πάντα.

Η Βιολέτα Πάρρα ήταν μια διάσημη καλλιτέχνις από τη Χιλή. Ήταν κυρίως συνθέτρια και τραγουδίστρια, ενώ παράλληλα ζωγράφιζε, κεντούσε και έκανε λαογραφικές έρευνες γύρω από τη μουσική. Αρκετά από τα τραγούδια της, που συνδυάζουν τον παραδοσιακό και το σύγχρονο ήχο, διασκευάστηκαν αργότερα από ερμηνεύτριες, όπως η Mercedes Sosa και η Joan Baez. Στην ταινία αυτή παρακολουθούμε την ταραχώδη ζωή της, από την παιδική της ηλικία μέχρι την αυτοκτονία της, και διακρίνουμε τις ιδιαιτερότητές της ως προς την καλλιτεχνική της δουλειά και τις πεποιθήσεις της γύρω από αυτή.

   Η Βιολέτα γεννήθηκε σε ένα χωριό της Χιλής σε μια πολυμελή οικογένεια. Ο πατέρας της, δάσκαλος και ερασιτέχνης μουσικός, όταν πεθαίνει, της αφήνει την ξύλινή του κιθάρα. Έτσι από μικρή η Βιολέτα αρχίζει και παίζει, συνθέτει και τραγουδά.

   Αργότερα την καλούν στην Πολωνία για να συμμετάσχει σε μια γιορτή νέων καλλιτεχνών, ενώ παράλληλα στη χώρα της διεξάγει λαογραφική έρευνα προσπαθώντας να βρει ηλικιωμένους τραγουδιστές της παραδοσιακής μουσικής, για να καταγράψει το υλικό τους.

   Αργότερα, έχοντας χάσει ένα παιδί και έχοντας φύγει μακριά ο σύζυγός της, γνωρίζει τον Ζιλμπέρ, έναν νεαρό Ελβετό φλαουτίστα, τον οποίο ερωτεύεται και φεύγουν μαζί για την Ευρώπη, όπου προσπαθεί να εκθέσει έργα της στο Λούβρο και να παίξει μουσική μπροστά σε κοινό. Όμως, απογοητεύεται από το καθώς πρέπει κοινό των επίσημων δεξιώσεων στην πρεσβεία ή από τη διαφορετικότητα της κουλτούρας των Ευρωπαίων.

   Αποφασίζει, λοιπόν, να επιστρέψει στη Χιλή στα δυο παιδιά της και να στήσει έναν χώρο στην εξοχή, ο οποίος θα είναι ταυτόχρονα σπίτι της και χώρος ελεύθερης έκφρασης και τέχνης, με μουσικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις για ανθρώπους που βλέπουν την τέχνη ως δημιουργία κι όχι ως μέσο βιοποριστικό. Παρά τη μεγάλη της φήμη, προτιμά να ζήσει φτωχικά, ενώ ο Ζιλμπέρ φεύγει για τη Βολιβία, όπου συνεργάζεται με τοπικά παραδοσιακά συγκροτήματα.

   Απογοητευμένη που δεν μπορεί να προσφέρει πολλά στα παιδιά της, αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή της στα 1967. Ήταν μόλις 50 ετών.( /noizy.gr)

Κατεβάστε το άλμπουμ
Anthología της Βιολέτα Πάρρα

Το μεγάλο μας τσίρκο

«Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.

Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε το αίμα το χυμένο δεν εξοφλάνε»
 Ι. Καμπανέλης
 

   Μέσα σε μια σκοτεινή πολιτικά περίοδο μόνο η τέχνη δίνει διέξοδο στον πολίτη, που έχει στερηθεί πολλές από τις ελευθερίες του. Η τέχνη σαν διέξοδος και δίαυλος έκφρασης δίνεται στην υπέρτατη μορφή της, σαν μουσική θεατρική παράσταση την περίοδο της Χούντας των συνταγματαρχών από τον συγγραφέα-ποιητή Ιάκωβο Καμπανέλλη και τον συνθέτη Σταύρο Ξαρχάκο. Τριάντα εννέα χρόνια μετά την πρώτη του παρουσίαση, το έργο των δύο κορυφαίων δημιουργών εξακολουθεί και είναι επίκαιρο, μιας και μια άλλη μορφή άλωσης - καταπίεσης μαστίζει και σήμερα τη χώρα.

Το πραξικόπημα της Χούντας των συνταγματαρχών ήταν μια ευκαιρία να αποδείξει περίτρανα, πως ο ελληνικός λαός μπορεί να αντισταθεί με όλα τα μέσα. Οι άνθρωποι των γραμμάτων, του θεάτρου, η νεολαία και η εργατιά ανέπτυξαν μια ποικιλόμορφη αντίσταση στους εντολοδόχους των Αμερικανών. Πέραν από το πολυτεχνείο, που υπήρξε η κορύφωση του αγώνα του ελληνικού λαού, τα ποιήματα, τα θεατρικά, τα τραγούδια και τα συνθήματα εμπνέουν μέχρι σήμερα τους νέους. Το 1973 και ενώ η Χούντα έδειχνε ακόμα πανίσχυρη, ο Κώστας Καζάκος και η Τζένη Καρέζη ανεβάζουν στο θέατρο «ΑΘΗΝΑΙΟΝ» τη θεατρική παράσταση «Το Μεγάλο Μας Τσίρκο». Στο έργο συμμετείχε ο Νίκος Ξυλούρης ερμηνεύοντας τα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου, ο Διονύσης Παπαγιανόπουλος, που έπαιζε πολλαπλούς ρόλους, και πολλοί άλλοι .

Το έργο, μέσα από τις κωμικοτραγικές του ιστορίες, στόχο είχε την αφύπνιση του ελληνικού λαού ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς, που του είχε επιβληθεί. Οι παραστάσεις ήταν ολοένα και μαζικότερες. Σύντομα η λογοκρισία της Χούντας έβαλε στο στόχαστρο της το έργο «Το Μεγάλο Μας Τσίρκο». Η επιτροπή λογοκρισίας μάταια προσπαθούσε να βρει στοιχεία. Τα κείμενα όμως ήταν αλληγορικά γραμμένα και οι «σπόνδυλοι» δίνονταν στη επιτροπή ανακατεμένοι. Μέσα από σατιρικά και δραματικά νούμερα, αλλά και τραγούδια, γινόταν μια αναδρομή στην ιστορία της Ελλάδας από την Τουρκοκρατία, τον Όθωνα και τους υπόλοιπους κυβερνήτες της ανεξάρτητης Ελλάδας ως την Μικρασιατική καταστροφή και τον πόλεμο του ʽ40 . Ο βασικότερος ήρωας του έργου ήταν ο Θόδωρος Κολοκοτρώνης (Παπαγιανόπουλος), που αλληγορικά ο θεατρικός συγγραφέας τον τοποθετεί στην επανάσταση της 3ης του Σεπτέμβρη 1843, μέσα από τη οποία ο ελληνικός λαός διεκδίκησε Σύνταγμα, και καλούσε τους Έλληνες σε νέο ξεσηκωμό. Οι αναλυτές προσπαθούσαν να βρουν αντικαθεστωτικές εκφράσεις, όμως τα λόγια του Κολοκοτρώνη ήταν υπεράνω κάθε υποψίας.

Η παράσταση «Το Μεγάλο Μας Τσίρκο» είχε μεγάλη απήχηση στο αθηναϊκό κοινό και λόγω της μεγάλης προσέλευσης (περίπου 400 χιλιάδες εισιτήρια) οι παραστάσεις χαρακτηρίστηκαν εκ των υστέρων οι μαζικότερες πολιτικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας μέχρι το Πολυτεχνείο. Η Χούντα σύντομα κατάλαβε ότι ενέκρινε ένα αντιστασιακό έργο και έβαλε στο στόχαστρο και πάλι την παράσταση. Συνέλαβαν την Τζένη Καρέζη και την άφησαν στην απομόνωση για ένα μήνα. Τον Νοέμβριο του 1973, όταν αποφυλακίστηκε η Καρέζη επέστρεψε στο θέατρο αποφασισμένη και συνέχισε την ίδια ακριβώς παράσταση που έμεινε στην ιστορία. Από «Το Μεγάλο Μας Τσίρκο» οι φοιτητές υιοθέτησαν συνθήματα που ακούγονταν στην παράσταση όπως «ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», «ΦΩΝΗ ΛΑΟΥ, ΟΡΓΗ ΘΕΟΥ», τα οποία ακούστηκαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Οι Καρέζη, Καζάκος, και Ξυλούρης συμμετείχαν στην εξέγερση. Τρεις μέρες μετά στο σπίτι της Καρέζη και του Καζάκου φιλοξενούνται αρκετοί ηθοποιοί, όπου με κάθε μυστικότητα φτιάχνουν αντίγραφα της ραδιοφωνικής εκπομπής του Πολυτεχνείου. Οι χουντικοί καταφτάνουν στο χώρο και συλλαμβάνουν ξανά την Τζένη Καρέζη. Με την αποφυλάκιση της δεν το βάζει κάτω. Ξανανεβάζει, μαζί με τους υπόλοιπους την παράσταση. Η Χούντα όμως δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Κάθε βράδυ έστελνε στο θέατρο μυστικούς αστυνομικούς, οι οποίοι σημείωναν τις φράσεις με τις οποίες οι θεατές χειροκροτούσαν. Τότε άρχισε ο πόλεμος νεύρων εναντίον της Καρέζη και του Καζάκου. Μέρα παρά μέρα οδηγούνταν ενώπιον του στρατιωτικού ανακριτή, ο οποίος τους απειλούσε ότι θα τους στείλει για «διακοπές». Τελικά ο Καζάκος και η Καρέζη συλλαμβάνονται. Στη φυλακή δεν βασανίστηκαν σωματικά όσο ψυχικά . Στις 15 του Δεκέμβρη η Καρέζη και Καζάκος αποφυλακίζονται. Στις 22 του ίδιου μήνα οι παραστάσεις ξαναρχίζουν. Στην πρεμιέρα οι αστυφύλακες βρίσκονταν στους διαδρόμους όρθιοι και κατασκοπεύουν το κοινό. Στο τέλος της παράστασης βροχή από λουλούδια έπεσε στην σκηνή. Συγκεκριμένα ήταν κόκκινα γαρύφαλλα τα οποία ο κόσμος είχε κρυμμένα. Όταν έπεσε η αυλαία η Καρέζη συγκινημένη ψιθύρισε «ναι, μπορώ να ξανακάνω φυλακή εάν χρειαστεί».

Το «Μεγάλο Μας Τσίρκο» ήταν μια παράσταση σταθμός στην ιστορία. Συνδύαζε καλλιτεχνική αρτιότητα, συναίσθημα, ταλέντο αλλά κυρίως πολιτική αφύπνιση. Το έργο και οι συντελεστές του στάθηκαν απέναντι στο τέρας της δικτατορίας χωρίς κανένα φόβο. Ο κόσμος και αυτός ατρόμητος στήριξε την παράσταση και κατάφερε να την έχει σαν όπλο για την ανατροπή της πανίσχυρης Χούντας. Χωρίς καμία υπερβολή το «Μεγάλο Μας Τσίρκο» συνέβαλε ουσιαστικά στη σπίθα που άναψε τη φλόγα της εξέγερσης. Αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά το πόσο μπορεί να επηρεάσει η τέχνη τις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Όταν ζήτησαν από τον Ξαρχάκο επανειλημμένα να πει δυο λόγια για την παράσταση εκείνος τελικά εξήγησε ότι δεν ήταν η ειδικότητα του να πει δυο λόγια, αλλά από την πρώτη στιγμή θα μπορούσε να έχει δύο νότες. Η Τζένη Καρέζη μέσα σε αλλά είπε για «Το Μεγάλο Μας Τσίρκο» και τον συγγραφέα, «όλα αυτά θα έπρεπε να ειπωθούν ρωμαίικα, ζεστά. Καθόλου φιλολογικά. Καθόλου εγκεφαλικά. Θά'πρεπε, δηλαδή, να γραφτεί ένα έργο που να έχει μέσα του τους σπόρους της λαϊκής μας τέχνης. Εγχείρημα δύσκολο ,άπιαστο σχεδόν. Χρειαζόμασταν ένα συγγραφέα με ταλέντο, πείρα και γνώση. Απευθυνθήκαμε στον Καμπανέλλη γιατί, εκτός απʼ αυτά, διαθέτει και ένα ακόμα ακριβό στοιχείο. Στα έργα του κτυπάει πυρετικά, σπαρακτικά και γνησία ο σφυγμός αυτής της ράτσας.»

Ο Κώστας Καζάκος, ο δεύτερος πρωταγωνιστής της παράστασης, είπε χαρακτηριστικά : «Όπως στη λαϊκή μας τέχνη,σ υνδυάστηκε κι εδώ το χοντρό γέλιο με τη λεπτότερη σάτιρα και ο σαρκασμός για μια εθνική καρπαζιά με τη δυνατότερη εθνική ανάταση». Ο συγγραφέας του έργου, Ιάκωβος Καμπανέλλης, στο πρόγραμμα της παράστασης αναφέρει, «πριν γράψω ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ είχα πει πολλές φορές, σε πολλές περιστάσεις, ότι ο τόπος μας μοιάζει με τον Κρόνο, το θεό που τρώει τα παιδιά του. Πότε τό΄λεγα θυμωμένος, πότε γελώντας, πότε απλώς για νʼ απαντήσω σε κάτι. Ποτέ όμως δεν το είπα στα αστεία. Το ίδιο σοβαρά έχω πει αρκετές φορές, πως αν κάνεις στα νιάτα σου κάτι σημαντικό πολύ γρήγορα μεταμορφώνεται σε ατομικό προπατορικό αμάρτημα που δεν σʼ αφήνει σε χλωρό κλαρί. Τα παραπάνω δεν μου ήρθαν βέβαια στο νου κοιτάζοντας τα άστρα ή κόβοντας κρίνα του αγρού. Περπατάω πολύ την άσφαλτο, το βλέμμα μου στέκει στο μπόι των συνανθρώπων μου, διαβάζω κάθε μέρα απαραιτήτως εφημερίδα, και η ιστορία είναι ό,τι αγαπώ περισσότερο να διαβάζω. Η σκέψη λοιπόν περί Κρόνου δεν άρχισε σαν θεατρικό εύρημα αλλά σαν εμπειρία που την κουβαλάω εδώ και πολλά χρόνια και που τη μάζεψα κι από την παλιά μας ιστορία, κι από τη νεότερη, κι από τα χρόνια της δικής μου ζωής, από τότε που μπορώ να βλέπω καθαρά ή να μαντεύω τι γίνεται γύρω μου. Ο θεατής, που θα δει την παράσταση, θα ζητήσει να καταλάβει τι ήθελε να πει το έργο, ποιο ήταν το νόημα του. Τίποτα παραπάνω απʼ αυτό, μήπως ο τόπος μας είναι Κρόνος που τρώει τα παιδιά του».

Κλείνοντας, ας κρατήσουμε τα λόγια του ομιλούντος αγάλματος του Κολοκοτρώνη δια στόματος Διονύση Παπαγιανόπουλου προς τον Ρωμιό και το Ρωμιάκι: «Για ακούτε, βρε τωρινοί Έλληνες, εμείς οι παλαιοί, όσο ζούσαμε, πολλά επικραθήκαμε και αδικηθήκαμε. Μην αφήνετε τους σπεκουλαδόρους να κάνουνε τους πεθαμένους πολεμιστές κάλπικη μονέδα για να σας πουλάν και να σας αγοράζουν. Κι αν θέτε στʼ αλήθεια να τιμήσετε εμάς τους παλιούς, μη μας τηράνε πλέον. Κάμετε τον δικό σας δρόμο, πάτε μπροστά και λησμονήστε μας! Μη σας λένε πως εμείς αγράμματοι, μʼ ένα ξεροκόμματο και με την πίστη στον Χριστό κάναμε θάματα! Πού ʼσαι, ορέ Καραϊσκάκη, να τα πεις καλύτερα! Εμείς επολεμήσαμε για να ʼχετε σεις τα γράμματα και το ψωμί που δεν είχαμε και να μη χρειάζεστε θάματα για να ζήσετε ζωή ανθρωπινή... Έι, Παπαφλέσσα, σήκω και έλα βοήθα. Αφήστε τον δικό μας αγώνα και κοιτάτε τον δικό σας... Οι πεθαμένοι με τα πεθαμένα και οι ζωντανοί με τα ζωντανά».

Πηγή κειμένου: http://noizy.gr

Pete Seeger - The American Folk Song Collection

Pete Seeger 1919-2014

Αμερικανός τραγουδοποιός, εμβληματική μορφή της φολκ μουσικής και του τραγουδιού διαμαρτυρίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μεγάλες του επιτυχίες υπήρξαν τα τραγούδια «If I Had a Hammer», «Where Have All the Flowers Gone» και «Turn! Turn! Turn!», ενώ συνέβαλε στην καθιέρωση του σπιρίτσουαλ «We Shall Overcome» ως του ύμνου της αμερικανικής Αριστεράς και των κινημάτων διαμαρτυρίας.

Ο Πίτερ Σίγκερ (Peter Seeger) γεννήθηκε στις 3 Μαΐου του 1919 στη Νέα Υόρκη, από μουσική οικογένεια, η οποία του έδωσε το ερέθισμα να ασχοληθεί με τη μουσική. Το 1937 έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, αλλά το εγκατέλειψε μετά από λίγους μήνες για να ταξιδέψει και να γνωρίσει την Αμερική. Στα ταξίδια του ανακάλυψε τα προβλήματα και τις ανησυχίες του απλού Αμερικανού και τα εξέφρασε με το μπάντζο του, παίζοντας σε απεργιακές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στις αρχές της δεκαετίας του '50 εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ, αλλά το εγκατέλειψε το 1951, απογοητευμένος από τη σοβιετική εκδοχή του κομμουνισμού. To 1956 καταδικάστηκε για ασέβεια, επειδή αρνήθηκε να συνεργαστεί με την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών, του περιβόητου γερουσιαστή ΜακΚάρθι και να καταδώσει τους συντρόφους του. Θα δικαιωθεί δικαστικά, αλλά θα εξαφανιστεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για περίπου 17 χρόνια.

Έγινε γνωστός το 1948 με το φωνητικό συγκρότημα «The Weavers», τραγουδώντας επιτυχίες, όπως τα «Goodnight, Irene» και «If I Had a Hammer», που έγινε γνωστό αργότερα από το τρίο των Peter, Paul and Mary. Όταν η μπάντα τον έδιωξε υπό τις πιέσεις της κυβέρνησης, εκείνος έγραψε ορισμένα από τα πιο αρχετυπικά τραγούδια της δεκαετίας του '60., όπως το «Where Have All the Flowers Gone», που έγινε ύμνος κατά του πολέμου του Βιετνάμ και το θρυλικό «Turn! Turn! Turn!», που έκαναν επιτυχία οι Byrds.

Συνέβαλε στην καθιέρωση του Μπομπ Ντίλαν, αν και αργότερα συγκρούστηκε μαζί του, όταν ο Ντίλαν εισήγαγε τον ηλεκτρικό ήχο στη φολκ μουσική. Επηρέασε καλλιτέχνες, όπως η Τζόαν Μπαέζ και ο Μπρους Σπρίνγκστιν, ο οποίος τον χαρακτήρισε «ζωντανό αρχείο της αμερικάνικης μουσικής και συνείδησης». Ο «Μπος» κυκλοφόρησε το 2006 τον δίσκο «We Shall Overcome: The Seeger Sessions», με τραγούδια που έκανε γνωστά ο Πιτ Σίγκερ.

Παρέμεινε ενεργός μουσικά για πάνω από εβδομήντα χρόνια. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν στις 21 Σεπτεμβρίου του 2013 στο «Farm Aid», την ετήσια μουσική εκδήλωση για την ενίσχυση των αναξιοπαθούντων γεωργών, που έγινε στο Σαρατόγκα Σπρινγκς της Νέας Υόρκης.

Ο Πιτ Σίγκερ πέθανε στις 27 Ιανουαρίου του 2014 στη Νέα Υόρκη, σε ηλικία 94 ετών. Πριν από λίγους μήνες είχε φύγει από τη ζωή η επί εβδομήντα χρόνια σύζυγός του, η σκηνοθέτιδα Τόσι Σίγκερ, με την οποία είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά.

Πηγή:  http://www.sansimera.gr

John Hammond - Live In Greece

Μετά από πολύ καιρό χωρίς μουσική ανάρτηση, αποφασίσαμε να μοιραστούμε μαζί σας μια πολύ σπάνια ηχογράφηση από τη συναυλία του John Hammond στην Αθήνα, στο σινεμά Ορφέας στις 18, 19 και 20 Φεβρουαρίου του 1983.

Την ηχογράφηση δεν την είχε ούτε ο ίδιος ο Hammond, για την ακρίβεια δε γνώριζε καν την ύπαρξη της μιας και το βινύλιο κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από μια μικρή ανεξάρτητη εταιρία, ιδιοκτησία δυο αδερφών, χωρίς να έχουν τα δικαιώματα (παλιές καλές εποχές).

Μια φίλη, με την οποία συνεργαζόμασταν για ένα διεθνές ιντερνετικό ραδιόφωνο, φανατική των μπλουζ, η οποία έπαιρνε συνεντεύξεις από μουσικούς, συνάντησε τον Hammond και στην κουβέντα τού ανάφερε αυτή την ηχογράφηση. 

Η συζήτηση είχε ως εξής:

Φίλη: Ένας συνεργάτης του Power Radio έχει το δίσκο από την εμφάνιση σας στην Αθήνα.

John Hammond: Δεν ήξερα ότι υπάρχει! Είναι παράνομος!

Φίλη: ...

John Hammond: Τον θέλω!

Η φίλη μάς έφερε σε επαφή, του έστειλα την ηχογράφηση και το 2006 κυκλοφόρησε επισήμως, πλεον, σε περιορισμένα αντίτυπα.

Έχω να πω ότι πάντα με εντυπωσίαζαν οι άνθρωποι που συνδύαζαν σεμνότητα και μεγαλείο.

Ο John Hammond είναι καλλιτέχνης της καρδιάς μας.

Lou Reed - The Raven

Ο Lou Reed απαγγέλει Edgar Allan Poe σε αυτό το εξαιρετικό διπλό άλμπουμ. Εμείς του λέμε στο επανιδείν και στέλνουμε τους συντροφικούς μας χαιρετισμούς σε όλη την παλιοπαρέα εκεί κάτω.

Ο Bruce Springsteen τραγουδά το "Μανιφέστο" του Βίκτορ Χάρα

Στις 12/9/2013 ο Bruce Springsteen έπαιξε στο Σαντιάγκο της Χιλής το Μανιφέστο του Βίκτορ Χάρα. Παρότι αμερικάνος προτίμησε να είναι παρών σε μια άλλη επέτειο: αυτή της συμπλήρωσης των 40 χρόνων από το πραξικόπημα του Πινοσέτ και την επιβολή στρατιωτικής δικτατορίας στη χώρα.

Αρκετά σάιτ δημοσίευσαν το γεγονός κι επειδή το ένα έκανε κόπι-πέιστ τα χάλια του αλλουνού, παραθέτουμε εδώ το βίντεο από τη συναυλία, τη μετάφραση της εισαγωγής του Springsteen από εμάς* και τη δόκιμη μετάφραση του τραγουδιού που βρήκαμε στο έγκυρο σάιτ ΒΙΒΛΙΟΑΝΙΧΝΕΥΤΗΣ

"Το 1988 παίξαμε στη Μεντόζα της Αργεντινής για τη Διεθνή Αμνηστία, αλλά η Χιλή ήταν στις καρδιές μας. Συναντήσαμε πολλές οικογένειες αγνοούμενων που κρατούσαν φωτογραφίες των αγαπημένων τους. Ήταν μια στιγμή που έμεινε μέσα μου για πάντα. Ένας πολιτικός τραγουδοποιός, ο Βίκτορ Χάρα, παραμένει μια μεγάλη έμπνευση. Είναι ένα δώρο για μένα να βρίσκομαι εδώ, που ταπεινά αποδέχομαι."

ΒΙΚΤΟΡ ΧΑΡΑ [VÍCTOR JARA (1932-1973)]: Μανιφέστο 73

Δεν τραγουδώ χωρίς σκοπό
μήτε γιατί έχω ωραία φωνή.
Τραγουδώ γιατί η κιθάρα μου
έχει δικιά της θέληση και νου
γήινη καρδιά
και φτερά περιστεριού
και σαν αγιασμός
ευλογεί χαρές και λύπες.
Εδώ μέσα κλείστηκε το τραγούδι μου
όπως έλεγε η Βιολέτα.
Κιθάρα δουλεύτρα
γιομάτη ανοιξιάτικη πνοή
– όχι σαν τις κιθάρες των λεφτάδων…

Το τραγούδι μου είναι μια σκαλωσιά
που φτάνει στ’ άστρα
και φέρνει το δικό του μήνυμα
έτσι όπως χτυπά στις αρτηρίες
εκείνου που πεθαίνει
τραγουδώντας την αλήθεια.
Όχι για εφήμερη δόξα
ούτε για μια φήμη που δε μου ανήκει
αλλά σαν ένας σβώλος χώμα
που φτάνει ως τα βάθη της γης
εκεί που καταλήγουν όλα
εκεί απ’ όπου αρχίζουν όλα…
Ένα τραγούδι ρωμαλέο
μένει πάντοτε καινούργιο.

Μετάφραση: Λιλιάνα Δρίτσα-Τσιουλάκη

* Η μετάφραση της εισαγωγής έγινε από τα αγγλικά, από την επίσημη σελίδα του Bruce Springsteen http://brucespringsteen.net

David Bowie in Bertolt Brecht's Baal

Υπάρχει μια κινέζικη φιγούρα, συνήθως μεγάλη όσο ένα δάχτυλο, χαραγμένη στο ξύλο, που ρίχτηκε κατά χιλιάδες στην αγορά και που παριστάνει το μικρό χοντρό θεό της ευτυχίας, που τεντώνεται τεμπέλικα. Αυτός ο Θεός, που ερχόταν από την Ανατολή, γυρίζει μετά από ένα μεγάλο πόλεμο στις καταστραμμένες πόλεις και ήθελε να παρακινήσει τους ανθρώπους να αγωνιστούν για την προσωπική τους ευτυχία και ευημερία. Μαζεύει μαθητές διάφορων ειδών και επισύρει τις διώξεις των αρχών όταν μερικοί απ’ αυτούς αρχίζουν να διδάσκουν ότι οι αγρότες πρέπει να πάρουν γη, οι εργάτες ν’ αναλάβουν τα εργοστάσια, τα παιδιά των εργατών και των αγροτών να κατακτήσουν τα σχολεία. Συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Και τότε οι δήμιοι δοκιμάζουν τις τέχνες τους πάνω στο μικρό Θεό της ευτυχίας. Όμως τα δηλητήρια που του δίνουν εκείνου απλώς του αρέσουν, το κεφάλι που του κόβουν του ξαναφυτρώνει αμέσως, στην κρεμάλα εκτελεί ένα χορό που η ευθυμία του είναι κολλητική, και πάει λέγοντας. Είναι αδύνατο να σκοτωθεί εντελώς ο πόθος των ανθρώπων για την ευτυχία.
(Απόσπασμα από το Πολιτικό Καφενείο)

Patti Smith - Βanga 2012

Banga είναι το όνομα του σκύλου από το βιβλίο του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα. Η ίδια, στο βιβλιαράκι που συνοδεύει το cd, αναφέρει ότι και το "April Fool" είναι επηρεασμένο από τον Μπουλγκάκοφ και τον Νικολάι Γκόγκολ.

Το "Mosaic" αναφέρεται στην Katniss Everdeen, την ηρωίδα της τριλογίας Αγώνες Πείνας.

Το "Constantine's Dream" είναι ένας πίνακας του Πιέρο ντέλα Φρανσέσκα.

Το "Tarkovsky (The second stop is Jupiter)" αναφέρεται σ' αυτόν, ενώ το "Μaria" μιλάει για την ηθοποιό Μαρία Σνάιντερ.

Τέλος, με τρυφερό τρόπο και βαθιά κατανόηση, η Patti αποχαιρετάει την Amy Winehouse με το "This is the girl".

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον καλό φίλο Κώστα για το δώρο του νέου έργου της αγαπημένης Πάτι.

Poetry Bar V: Homophobia

Επ' ευκαιρία της διεθνούς ημέρας ενάντια στην Ομοφοβία δεήσαμε να φτιάξουμε επιτέλους την πολυπόθητη 5η συλλογή του Poetry Bar, αφιερωμένη αποκλειστικά σ'αυτο το πραγματικά εξοργιστικό ζήτημα. Θεωρούμε πως, στους καιρούς της κρίσης που ζούμε, οφείλουν να αναγεννηθούν και να αναζωπυρωθούν ελευθεριακά κινήματα όπως το ομοφυλοφιλικό και το φεμινιστικό. Να φανεί καθαρά ότι στον κόσμο που οραματιζόμαστε δε χωρά κανενός είδους σεξισμός ή διάκριση.

Προσφάτως, σε ανακοίνωση του, το ΚΚΕ δήλωσε ότι η διεκδίκηση προνομίων για τους ομοφυλόφιλους δεν αποτελεί αίτημα του μαζικού εργατικού κινήματος. Υπενθυμίζουμε στα απολιθώματα του Περισσού ότι οι ίδιοι έχουν πάψει να εκφράζουν το όποιο εργατικό κίνημα εδώ και δεκαετίες, πολύ δε περισσότερο το... μαζικό.

Να τονίσω ότι δεν είμαστε υπέρ των "διεθνών" ή "παγκόσμιων ημερών", όμως σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα όσο αυτό, κάθε ευκαιρία που δίνεται για διατύπωση θέσης είναι ευπρόσδεκτη.

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ

Τραγούδια:

        1. Antony & The Johnsons - For Today I Am A Boy (2:38)
        2. Bruce Springsteen - Mary Queen Of Arkansas (4:28)
        3. Buju Banton - Boom Bye Bye (3:45)
        4. Chumbawamba - Homophobia (2:31)
        5. Cosmo Jarvis - Gay Pirates (4:27)
        6. David Bowie - Boys Keep Swinging (3:19)
        7. The Disposable Heroes Of Hiphoprisy - Language Of Violence (Jazz Version) (4:41)
        8. Funkadelic - Jimmy's Got A Little Bit Of Bitch In Him (2:32)
        9. The Lemonheads - Big Gay Heart (4:48)
        10. Nick Cave & The Bad Seeds - Stagger Lee (5:16)
        11. Pete Shelley - Homosapien (3:24)
        12. Sananda Maitreya - Billy Don't Fall (4:19)
        13. Senseless Things - Homophobic Asshole (3:53)
        14. The Frogs - Homos (1:59)
        15. The Rubettes - Under One Roοf (4:57)
        16. The Vandals - My Brother Is Gay (2:31)
        17. Tom Robinson Band - Glad To Be Gay (4:56)
        18. Willie Nelson - Cowboys Are Frequently Secretly Fond Of Each Other (4:41)
        19. Κώστας Τουρνάς & Σταμάτης Κραουνάκης - Ο Αχιλλέας Απ' Το Κάιρο (3:49)
        20. Μουσικές Ταξιαρχίες - Ένα Τραγούδι Για Τον Χειμώνα (4:41)

Chumbawamba - Never Mind the Ballots

Ένα επίκαιρο άλμπουμ των Chumbawamba με τίτλο Μη Σε Νοιάζουν Οι Ψήφοι, προσφορά του Poetry Bar.

Κατεβάστε και... σκεφτείτε.

Τραγούδια:

1. Πάντα να λες στους ψηφοφόρους αυτό που θέλουν να ακούσουν
2. Έλα μωρό μου (Ας κάνουμε την Επανάσταση)
3. Έρημος τόπος
4. Το σημερινό κήρυγμα
5. Ωχαδερφιστές
6. Ο κ. Χέσελταϊν συναντά το κοινό του
7. Οι υποψήφιοι βρίσκουν κοινό έδαφος
8. Εδώ είναι το υπόλοιπο της ζωής σου

Comrade Malone & DJ Downlow - Spontaneous Revolt

Είχαμε πολύ καιρό να μοιράσουμε κάποιο μουσικό άλμπουμ προσπαθώντας να φτιάξουμε μια ακόμη συλλογή της σειράς Poetry Bar. Φαίνεται, όμως, πως η συλλογή νο.V ανθίσταται με όλους τους τρόπους στο να ολοκληρωθεί. Τεχνικά προβλήματα, έλλειψη χρόνου, ανεπάρκεια έμπνευσης κι ένα σωρό άλλοι λόγοι  έμπαιναν ως εμπόδια με αποτέλεσμα να μένει χωρίς μουσική το μπλογκ. Αποφασίσαμε λοιπόν να βάλουμε στην άκρη το εγχείρημα και να μοιράσουμε ένα εξαιρετικό άλμπουμ της ανεξάρτητης ραπ σκηνής.

Τα τραγούδια τα μοιράζουν δωρεάν στο διαδίκτυο οι μουσικοί, το κακό, όμως, είναι ότι πρέπει κανείς να τα κατεβάσει ένα προς ένα. Εμείς τα συγκεντρώσαμε, κανονικοποιήσαμε τον ήχο για καλύτερο αποτέλεσμα και τα προσφέρουμε συγκεντρωμένα.

Μια πρόγευση αυτού που θα κατεβάσετε: Throw the Molotov

Yann Tiersen | A Take Away Show #2 | Palestine | Amy

Κυριάκος Σφέτσας & Κατερίνα Γώγου - Στο Δρόμο

Ο ξαφνικός χαμός του Νίκου Κοεμτζή έγινε αφορμή να ξανακούσουμε αυτό το εκπληκτικό άμπουμ με την εξαιρετική μουσική του Κυριάκου Σφέτσα, που σε συνδυασμό με την ποίηση της Κατερίνας Γώγου, αποδίδουν με τον καλύτερο τρόπο την αγωνία του ανθρώπου σε αποκλεισμό.

Η ταινία "Παραγγελιά", που μάλλον αποδίδει όσο πιο πιστά γινεται την ιστορία του Νίκου Κοεμτζή και το 1980, που πρωτοπαίχτηκε στους κινηματογράφους, έκανε θραύση κόβοντας πάνω από 130.000 εισιτήρια μόνο στην Α' Προβολή. Ήταν φανερό ότι μια ολόκληρη γενιά νιώθοντας ακριβώς αυτήν την ασφυξία του "κυνηγημένου ανάμεσα στο πλήθος και την αστυνομία", είδε και έκανε το Νίκο Κοεμτζή σύμβολο.

Στις δεκαετίες του '90 και του '00, τις δεκαετίες του βολέματος, της αρπαχτής, των σπουδών μάρκετινγκ και του οράματος για το μέλλον ενός πολυτελούς αυτοκίνητου κι ενός γυάλινου γραφείου, η ταινία όπως και ο δίσκος ξεχάστηκαν (εκτός από κάποιους λίγους, μοναχικούς λύκους που βγαίνουν τις νύχτες και ουρλιάζουν στο φεγγάρι).

Σήμερα το σύμβολο ξαναγυρνάει πιο ορμητικά από ποτέ, γιατί ποτέ ως τα σήμερα ο άνθρωπος δεν ένιωσε πιο έντονα τον αποκλεισμό και την ασφυξία όπως στις μέρες μας.

Ο Νίκος έφυγε, μας μένει όμως η μνήμη του και το σύμβολο του να μας λέει "θα φεύγω πάντα για το άστρο που δε φτάνει καμιά αστυνομία, για τους φυγάδες αυτός ο ουρανός είν' η παρανομία".

DMW

Poetry Bar vol.IV

Επιτέλους η νέα συλλογή του Poetry Bar κατάφερε να βρει το δρόμο της ανάρτησης. Είχα σκοπό να την αναρτήσω αρχές του καλοκαιριού, έτσι ώστε να σας συντροφέψει τα όμορφα καλοκαιρινά βράδυα.

Όμως πάντα κάποιο εμπόδιο βρισκόταν. Μια δεν ήμουν ικανοποιημένος από τις αλλαγές, μια μας προλάβαιναν οι εξελίξεις, μια μας πνίγαν τα δακρυγόνα, φτάσαμε στο μέσον του καλοκαιριού για να κάνουμε εντέλει αυτήν την αναθεματισμένη ανάρτηση.

Ελπίζω να σας αρέσουν οι επιλογές μου και να έχετε όμορφες καλοκαιρινές στιγμές με τη συνοδεία αυτών των ακουσμάτων. Αν υπάρχει η δυνατότητα καλό θα ήταν να τα απολαύσετε κρατώντας ένα ποτήρι μαύρο κουβανέζικο ρούμι με μια φέτα πορτοκάλι και μπόλικο πάγο. Αν πάλι δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα η ρακή την κάνει μια χαρά τη δουλειά της.

Εβίβα!

Υ.Γ.: Το 2ο κομμάτι της συλλογής το αφιερώνω στον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Κάρολο Παπούλια, ευχόμενος του τα χειρότερα. Το πανό που τον υποδέχτηκαν οι παλαιστίνιοι αδερφοί έλεγε "Γύρνα πίσω, είσαι ανεπιθύμητος". Εμείς λέμε "Μη γυρνάς πίσω, είσαι ανεπιθύμητος. Άλλαξε πλανήτη".

Tracks:

1. Ana Firmino with Tito Paris - Chico Malandro (4:20)
2. Los Mocosos - Senor Presidente (4:50)
3. Amparanoia - La Fiesta (3:58)
4. Coldplay & Buena Vista Social Club - Clocks (5:01)
5. Lila Downs - Perhaps, Perhaps, Perhaps (4:45)
6. Tonino Carotone - Amor Jibaro (3:41)
7. Eliades Ochoa Y Compay Segundo - Chan Chan (4:15)
8. John Hammond - Jockey Full Of Burbon (3:32)
9. Rufus Wainwright - Everybody Knows (4:31)
10. Grace Jones - I've Seen That Face Before (Libertango) (4:31)
11. Pink Martini - La Soledad (4:02)
12. The Stranglers - Midnight Summer Dream (6:13)
13. Marc Almond - Mother Fist (4:30)
14. Tonino Carotone - Tu Vuo Fa L'americano (3:44)
15. The Tiger Lillies - Crack Of Doom (2:49)
16. Tom Waits - Tango Till They're Sore (2:51)
17. Esperanto - Last Tango (3:29)
18. David Byrne - Haitian Fight Songs (2:50)

Η Λειτουργία του Ορφέα

Για τη Μεγάλη Βδομάδα το Poetry Bar αποφάσισε να καινοτομήση κι αντί να ψάλει ύμνους για τον ανέραστο χτικιάρη, να ψάλει ύμνους για τη Γαία, τον Ουρανό και τη Θάλασσα. Ύμνους του Ορφέα του μουσικού στην πολύ καλή μεταγραφή του Γιάννη Μαρκόπουλου, με προλογισμό του Κώστα Καζάκου και την εξαιρετική φωνή του τενόρου Ζάχου Τερζάκη. Εκεί που "αυτοί" γιορτάζουν το Πάσχα εμείς ας γιορτάσουμε τα Ανθεστήρια.

"Παιάν, Παιάν, Παιάν
Φοίβε Απόλλων
Τιτάν, τιτάν, τιτάν
άγριε φωσφόρε
Ελθέ, ελθέ, ελθέ
μάντι μουσαγέτα"