Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009

Γιάννης Σκαρίμπας - Απόσπασμα

http://4.bp.blogspot.com/_G8Sbizrdo2o/SCjSknbzGjI/AAAAAAAAAqw/9OzTQyuFCXw/s400/skaribas2.jpg



Όλα αυτά τα ζώα του Παράδεισου μή φαγόντα από το Δέντρο της Γνώσεως, μείναν εκεί αδιανόητα και μακάρια τρώγοντας κάθε τόσο κι’ από έναν «αδελφό» τους. Λόγου χάρη ο πάνθηρας αρπάζει ένα ζαρκάδι ή μια αγριοκατσίκα και την τρώει. Η νυφίτσα, ένα ποντικάκι. Ο κάπρος, ένα, μωρό ακόμα, γουρουνάκι. Τρώει τόνα τάλλο νά χορτάσουνε ώστε να μην πεθάνουνε της πείνας. Ύστερα πάνε να χωνέ­ψουνε και ξαναπάν την άλλη μέρα... στο κυνήγι.
Εμείς σκοτώνουμε κατά χιλιάδες τους ομοίους μας και δεν, τουλάχιστο, τους τρώμε, αλλά τους αφήνουμε εκτάδην τους στα «πεδία της τιμής!» και τους τρων τα φαλακρά όρνια των έρήμων.

Πόσο μακρυά άπ’ την αλήθεια πού βρισκόμαστε!
Πόση μάς χρειάστηκε «αφαίρεση» και άγνοια για να γίνουμε ειδικοί στο πώς… να μην ξέρουμε ότι τίποτα δεν ξέρουμε! Ο Πολιτισμός δεν είναι απόχτημα. Είναι απώλεια του α-πολιτιστικού Παραδείσου μας. Αυτό το χάσιμο μάς κόστισε τη νίλα μας και θα μας κοστίσει πολύ σύντομα και την εξαφάνισή μας απ’ τον πλανήτη. Εμωράνθη μας το άλας της κρίσης και ο νους. Απέστη μας η στοργή της Μάνας Φύσης. Το τάχατις εκείνο που δεν μας έδωσεν αυτή, το φιάξαμε ελόγου μας και δεν την έχουμε ανάγκη. Μάλιστα, ας πάρει και μαθήματα από μάς, να μην το ένα θηρίο τρώει το άλλο με τα δόντια του, αλλά με... την ηθικολογία και το Νόμο. Κατά τούτο υπερέχομεν εμείς από τις τίγρεις και τις ύαινες. Οργάζουμε όλες του έτους τις ημέρες, ενώ ο γάιδαρος, μόνον το Μάη (... με το παλαιό ημερολόγιο!) και δεν δαγκώνει τις γαϊδάρες του, όπως εμείς τις «συνομιλήτριές μας» μέχρι πόνου....
Και ιδού το αποτέλεσμα: Ο τίμιος, είναι τίμιος όχι γιατί πράγματι είναι τέτοιος, αλλά γιατί, καπάτσο κι’ επιτείδιο δεν τον έχει μαγκώσει του Ποινικού νόμου ή τσιμπίδα. Μά­λιστα, όχι σπάνια, τόσην η τιμιότητά του έχει αυθεντία, που μπορεί να ποιεί εκ του ασφαλούς κάθε ατιμία χωρίς το φόβο των χειροπέδων και του Νόμου. Ποιος θα τόλμαε να τον έλεγε άτιμον αυτόν, χωρίς ο ίδιος να πάει σηκωτός στις φυλακές; Ο υβρισθείς, είναι «ανώτερος υπονοιών!» Και η «Σεβάσμια Δέσποινα» (η γυναίκα του), διόλου μαστροπός και ξελογιάστρα….

1 σχόλιο:

  1. Φαντασία (Ουλαλούμ 1936)
    Γιάννης Σκαρίμπας

    Nάναι σα να μας σπρώχνει ένας αέρας μαζί
    προς έναν δρόμο φειδωτό που σβει στα χάη,
    και σένα του καπέλλου σου βαμμένη φανταιζί
    κάποια κορδέλλα του, τρελλά να χαιρετάει.

    Kαι νάν’ σαν κάτι να μου λες, κάτι ωραίο κοντά
    γι’ άστρα τη ζώνη που πηδάν των νύχτιων φόντων,
    κι’ αυτός ο άνεμος τρελλά, –τρελλά να μας σκουντά
    όλο προς τη γραμμή των οριζόντων.

    Kι’ όλο να λες, να λες, στα θάμβη της νυκτός
    για ένα –με γυάλινα πανιά– πλοίο που πάει
    όλο βαθειά, όλο βαθειά, όσο που πέφτει εκτός :
    όξ’ απ’ τον κύκλο των νερών –στα χάη.

    Kι’ όλο να πνέει, να μας ωθεί αυτός ο αέρας μαζί
    πέρ’ από τόπους και καιρούς έως ότου –φως μου–
    –καθώς τρελλά θα χαιρετάει κείν’ η κορδέλλα η φανταιζί,–
    βγούμε απ’ την τρικυμία αυτού του κόσμου…

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δείτε ακόμα