Οι νοσταλγοί του Χίτλερ

Τα χρυσά αυγά απευθύνουν ξεδιάντροπα το ναζιστικό τους χαιρετισμό στο λαό της Αθήνας

 10,000 Αθηναίοι ψήφισαν τους νοσταλγούς ενός καθεστώτος που ευθύνεται για το θάνατο 600,000 πολιτών αυτής της πόλης από πείνα και για πάνω από 1,000,000 θανάτους σε όλη τη χώρα. Μια χώρα που εκείνη την εποχή δεν αριθμούσε πάνω από 6,000,000 κατοίκους. Θαυμάστε τους "υπερπατριώτες" να χαιρετούν ναζιστικά πανηγυρίζοντας για το αποτέλεσμα κι ας θυμηθούμε μαζί κάποιες εικόνες και κάποιους αριθμούς απ' το παρελθόν.

«Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ»

Θύματα και Απώλειες Ελλάδος

Νεκροί πολέμου 1940-41                                        13.327

Εκτελεσμένοι (σε ολόκληρη την Ελλάδα)                 56.225

Θανόντες όμηροι (στα γερμανικά στρατόπεδα)        105.000

Νεκροί από βομβαρδισμούς                                      7.120

Νεκροί σε μάχες της Εθνικής Αντίστασης

(σύμφωνα με γερμανικά στοιχεία)                           20.650

Νεκροί στη Μέση Ανατολή                                       1.100

Απώλειες Εμπορικού Ναυτικού                                3.500

Σύνολο                                                                206.922

Νεκροί από πείνα & σχετικές ασθένειες            600.000

ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ                                               806.922

Απώλειες από υπογεννητικότητα                            300.000

Σύνολο απωλειών                                               1.106.922

Στοιχεία από το βιβλίο Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ, Αθήνα 2006

Μεταξύ θανάτου και ελπίδας: Tα βίντεο των μεταναστών

Εικόνες σκληρές, βίαιες, που κόβουν την ανάσα με την ένταση τους: ένα μίνι ντοκιμαντέρ για την παραγωγή του οποίου χρησιμοποιήθηκαν βίντεο τραβηγμένα με τα κινητά τηλέφωνα μεταναστών, κατά το ταξίδι τους από την Αφρική προς τις ακτές της Ιταλίας. Ανάμεσα στις απελπιστικές συνθήκες του ταξιδιού, τη βία και το θάνατο, υπάρχει εντούτοις και η χαρά των ανθρώπων που βλέπουν ελπίδα για μια καινούρια ζωή.

contrainfo.espiv.net

Φοιτητές και ακαδημαϊκοί γελοιοποιούν στρατιωτικούς του Ισραήλ σε πανεπιστήμιο των Η.Π.Α.

Στις 22 Οκτωβρίου 2010, δύο στρατιωτικοί του ισραηλινού στρατού επισκέφτηκαν το πανεπιστήμιο του Michigan, στα πλαίσια μιας μεγάλης επικοινωνιακής καμπάνιας με τον τίτλο “Stand With Us” (“σταθείτε μαζί μας”). Η καμπάνια αυτή οργανώθηκε με στόχο να αμβλύνει τις εντυπώσεις από τα εγκλήματα πολέμου του καθεστώτος του Ισραήλ και να ρίξει γέφυρες επικοινωνίας με τις πανεπιστημιακές κοινότητες στις Η.Π.Α. Ως καίρια απάντηση, φοιτητές, εργαζόμενοι και καθηγητές αποχώρησαν μαζικά και επιδεικτικά από την εκδήλωση, ως ένδειξη αλληλεγγύης και τιμής στα θύματα του Ισραηλινού στρατού, στα τόσα και τόσα παιδιά που δολοφονούνται στην Παλαιστίνη.

Νίκος Καρούζος - Νεότερος

Ό,τι δείχνω είναι η ουράνια πηγή

με τον έρωτα

με τα στήθη

ό,τι δείχνω είναι η ουράνια επιστροφή

με γυμνά δάκρυα

με πόνο θησαυρισμένο στο βλέμμα

ο ποιητής είναι μια νύχτα στη θάλασσα.

Θεέ μου σε κυνηγώ

όπως παιδί τις πεταλούδες.

Θεέ μου σε κυνηγώ

όπως παιδί τους συνομηλικούς μου

στο δειλινό παιχνίδι.

Αισθάνομαι μόνος

αφού δεν υπάρχει δεύτερη ζωή ν’ αλλάξουμε

και το φεγγάρι ταξιδεύει πάντα ίδιο.

Σύντροφε ουρανέ

άλλοτε η ελπίδα φεγγοβολούσε στα χέρια

κοιτάζω το σώμα βρίσκω τ’ όνειρο

πάει κ’ η αγάπη

χάνεται

σαν το νερό στην πέτρα.

Τι είναι πια ένα δέντρο τι είναι τ’ ασημένια φύλλα;

Μέσ’ στην ορμή της ερημιάς γινόμαστε διάφανοι.

Το ποίημα μας  το υπενθύμισε σε μια σημείωση του ο σύντροφος Γιάννης Ανδρουλιδάκης. Θεωρήσαμε πρέπον να πάρουμε τη σκυτάλη και να το υπενθυμίσουμε με τη σειρά μας και σ'άλλους.

Revolt is not an utopia, December 2008

Revolt is not an utopia, December 2008 from anarchypress on Vimeo.

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν ήταν κάποιου είδους νεολαιίστικο ξέσπασμα όπως θέλησαν να τον ονοματίσουν οι κάθε είδους αριστεροί και το κράτος, αλλά μια από εκείνες τις στιγμές που οι εξεγερσιακές δυνάμεις που κρύβουν μέσα τους οι καταπιεσμένοι και η απέχθεια για κάθε εξουσία, συντίθενται δυναμικά αφήνοντας πίσω τους κατεστραμμένους καπιταλιστικούς και κρατικούς στόχους.

Καθημερινά και παντού γύρω μας είναι αισθητός ο κοινωνικός πόλεμος που μαίνεται ανάμεσα στους καταπιεσμένους και τους καταπιεστές τους.

Η κοινωνική βία αντιπαρατίθεται στην βία των κάθε είδους εξουσιαστών με πολύμορφους τρόπους, οι εξεγερσιακές πρακτικές οικειοποιούνται από αναρχικούς, αγωνιστές, άγριους νεολαίους και εξεγερμένους εδώ και τώρα, παντού και πάντα μέχρι την κατάλυση και την καταστροφή κάθε εξουσίας και εκμετάλλευσης.

Η ένταση και το μένος των στιγμών της εξέγερσης του Δεκέμβρη τις καθιστά τις πιο έντονες στιγμές του κοινωνικού πολέμου στον ελλαδικό χώρο της μεταδικτατορικής εποχής.

Αυτό που έγινε τον Δεκέμβρη του 2008, να απλωθεί η εξέγερση σε όλο τον ελλαδικό χώρο, είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο.

Οι εξεγερμένοι δεν χρειάστηκαν κανενός είδους επαναστατική θεωρία και καμία πρωτοπορία για να συναντηθούν στους δρόμους των πόλεων, απ΄άκρη σ΄άκρη, και να καταστήσουν ανίκανο το κράτος στην υλοποίηση των κατασταλτικών σχεδιασμών του.

Χρειάστηκε απλά μια αφορμή, η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Κορκονέα, προκειμένου οι κολασμένοι να καταλάβουν τους δρόμους μετατρέποντάς τους σε πεδίο συγκρούσεων.

Όλοι αυτοί δεν διεκδικούσαν τίποτα από το κράτος, αλλά απαιτούσαν τα πάντα επιστρέφοντας στο κράτος ένα κομμάτι από την βία που όλοι δεχόμαστε καθημερινά.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη δεν καταστάλθηκε δυναμικά από το κράτος όπως συνήθως συμβαίνει. Τέλειωσε όταν έτσι έκριναν οι εξεγερμένοι και άφησε τη δική της παρακαταθήκη στους κοινωνικούς αγώνες.

Ένα χρόνο μετά κάποιοι μπορεί να σχεδιάζουν απονευρωμένες επετείους και κάποιοι άλλοι να ανακοινώνουν σε όλους τους τόνους το σχεδιασμό προστασίας του κέντρου της Αθήνας από «παράνομες» και «βίαιες» πράξεις και στοιχεία...

Αυτοί μπορούν να σχεδιάζουν, όμως, αυτό που δεν μπορούν να προβλέψουν είναι ότι οι κοινωνικές εκρήξεις και συγκρούσεις δεν προγραμματίζονται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Ξεσπούν συνήθως με κάποια αφορμή και δεν χειραγωγούνται με προγραμματισμένες επετειακές εκδηλώσεις.

Εκείνες τις στιγμές, όποιο σχεδιασμό και να έχει κάνει το κράτος, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα μπορεί να τις ακολουθήσει.

Εκείνες οι στιγμές της εξέγερσης και της σύγκρουσης, δεν προγραμματίζουν τη συνάντηση τους με το κράτος, έρχονται και απειλούν την ίδια του την ύπαρξη…

Η συνέπεια, η συνέχεια και το όραμα είναι τα στοιχεία εκείνα τα οποία κάνουν τους αναρχικούς να συμπορεύονται με τους εξεγερμένους κάθε εποχής, κάθε τόπου, στον αδιάλλακτο πόλεμο ανάμεσα στους εξουσιαζόμενους και τους εξουσιαστές, στον δρόμο προς την κοινωνική απελευθέρωση και την αναρχία. Ας μην τρέφουν λοιπόν αυταπάτες…

«Όχι. Ο κόσμος δεν ξεσηκώθηκε επειδή δεν άντεχε άλλο την ατιμωρησία των ένστολων δολοφόνων του κράτους. Τα φτηνά δημοκρατικά παραμυθάκια των πρώτων ημερών κουρελιάστηκαν στην κυριολεξία, όσο η εξέγερση δεν υποχωρούσε. Όσο η καταστροφικότητά της ξεκαθάριζε ότι απείχε όσο η γη από τον ουρανό από κάθε είδους πολιτική διαμαρτυρία. Όσο στόχευε, ακόμα πιο ξεκάθαρα, στο παρατεταμένο σαμποτάζ ζωτικών λειτουργιών του κράτους».

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΣΤΑΖΟΥΜΕ,

ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΘΕ ΛΟΓΟ ΝΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

ΠΟΥ ΔΕΝ ΖΗΤΑ ΨΙΧΟΥΛΑ ΑΛΛΑ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

5 Δεκεμβρίου 2009