Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Ελένη Στεφανοπούλου - Δυο ποιήματα

Raul Oscar Martinez, Alter Ego
ALΤER EGO

Μνήμη Ελπήνορος


Η πόλη αποκοιμήθηκε
μεθυσμένη
 πάνω στη στέγη του παλατιού της Κίρκης.

Τώρα αγουροξυπνημένη και εύχαρις
γκρεμοτσακίζεται
πάνω στο «χάλκαιον χέρι του φόβου».

Το πλοίο τράβηξε για τ’ ανοιχτά.

Οι αργυραμοιβοί θερίζουν άδικο και δίκιο
χαλκεύουν τις high tech αλυσίδες μας.

Στους πρόποδες της πόλης
οι ελαιώνες στραγγίζουν.
Τα δάση γκρίζα, μολυβένια
τραγουδάνε τους θρήνους τους
ενώ το ρίγος μιας υγρασίας πλατύφυλλης
μουδιάζει τα μέλη μας.

Μα η κόρη η ηλιόφωτη, η καλλίκωμος
με τις λευκές παρειές
 και τους ξανθούς βοστρύχους
έχοντας διαπεράσει τα πάντα
 παραμένει

κι εγώ γράφω στα πόδια σου
βροχές ερώτων
απ’ αλλού φερμένες.

Αράχνες ξεψυχάτε
μες στους δρόμους της σιγής.
Πρηνής βαδίζω.

Η πόλις έπερσεν.
Η πόλις εάλω.

Βοά το Μεσολόγγι
Για μια έξοδο.

Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι.

Αργυραμοιβοί, ακούστε το.
Χίλιες και μία πέθανα
Πάνω σε σταυρούς
Μακρύς ο δρόμος.

Ελευθερία με λεν.

Ακούστε το

(2-3-2011)

Raul Oscar Martinez, Antes de qu

ΓΗ ΝΑΙΔ

Μαζί σου θα ’μαι.
Στον αιώνα.

Εκείνη που ζέφυροι μακρινοί
την έφεραν και την ακούμπησαν
πάνω σε βακούφια και σε καθαρτήρια ψυχών

Πώς σε κοιτάζει! είπε.
Μ’ αρέσει, είπε, πώς σε κοιτάζει.

Ήμασταν χορτάτοι από άστρα κι ουρανό
τα σπίτια μας κοντά
κι έρχονταν όλο και πιο κοντά
καθώς ξεμάκραιναν.

Ντυθήκαμε ρούχα πλουμιστά, πολύχρωμα
μάσκες αρχαϊκές
λόγια μυστικά, ακατάληπτα

κι ύστερα πίσω, στον Αχέροντα,
να λάμνουμε με τα κουπιά της λήθης
ως εκεί που τα σπίτια στέρεα
ριζώνουν πάνω στους βράχους.

Πώς ο άνεμος μας πέταγε
 άστοργα στη θάλασσα.
Πώς μανιάζει
 πάνω από τα δέντρα και τα κύματα
και ξεπατώνει τα σπίτια μας.


Μ’ αρέσει, είπε, πώς σε κοιτάζει.
Πώς σε κοιτάζει! είπε.

Ένα ένα πετάξαμε τα ρούχα μας
μένοντας μόνο
 με το χιτώνα που φορέσαμε κατάσαρκα.
Σαν το κρεμμύδι.

Και τότε είδαμε:

πώς φιλιώνουν και ξεδιπλώνονται τα κύματα
όταν το ένα βρίσκει τ’ άλλο

πώς λιποθυμάει ο άνεμος
από το άρωμα του γιασεμιού

και γαληνεύει η θάλασσα
στην κόχη του ορίζοντα.

Μαζί σου θα ’μαι.
Στον αιώνα.

Η μνήμη είναι ατελεύτητη. Ακοίμητη.

(21-2-2011 )

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δείτε ακόμα